Ì gærkvöldi horfði ég á þátt í sænska sjónvarpinu þar sem Sarah Sjöström fór yfir feril sinn í sundi. Eins og allir vita sem hafa áhuga á, er Sarah margfaldur verðlaunahafi, heimsmeistari, ólympìumeistari og heimsmethafi í sundi. Sarah var líka undrabarn, hún byrjaði 9 ára að æfa sund og var komin í unglingalandslið 12 ára. Hùn varð evrópumeistari ì 100 metra flugsundi aðeins 14 ára á sìnu 1. EM-móti, öllum að óvörum ekki síst henni sjálfri.
Hùn sagði frá að hún hefði farið að æfa sund af því að hún hefði átt vinkonu sem var að æfa, en að hún hefði verið léleg í fyrstu og verið við það að gefast upp. Á sìnu fyrsta innanfélagsmóti hefði hún fengið stóran maga skell ì stungunni, gleraugun dottið af og hún svo stressuð að hún hefði hætt grenjandi. En pabbi hennar taldi hana á að klára veturinn og þegar vinkonan hætti um vorið var hún búin að ná tökum á þessu og ákvað að halda áfram.
Það verður enginn óbarinn biskup í íþróttum, allavegana ekki í sundi eins ég þekki vel. Ég hef haft óteljandi börn í sundi í sömu aðstæðum. Börn sem þurfa að læra að gefast ekki upp þótt á móti blási. Mistök eru til þess að læra af þeim og það tekur stundum tíma. Þrautseigja er eiginleiki sem við þurfum að rækta með börnum. Þau þurfa að læra að takast á við sjálf sig í hinum ýmsu aðstæðum og þau þurfa að hafa leyfi til mistaka og hvatningu til áræðni til að takast á við þau.
Munum að styðja þau, hrósa og hvetja ì erfiðleikunum. Munum að ,,erfitt þýðir ekki ómögulegt” það þýðir bara að við þurfum að æfa okkur meira. Þrautseigja er eiginleiki sem kemur fólki að góðum notum þegar á móti blæs, það sést berlega hjá íslenska handboltaliðinu þessa dagana!