Orðin “innviðaskuld og sviðsmyndir” glymja dag eftir dag á öldum ljósvakans.
Orðin stimplast hægt og rólega inn í hausinn á mér enda er ekki skortur á plássi þar. Orðin hafa hreinlega tekið sér bólfestu á besta stað í kollinum mínum. Ég fer því eðlilega að hugsa hvernig ég get nýtt mér þessi orð í mínu daglega lífi. Ég veit að ráðamenn þjóðarinnar nota þessi orð mikið og ekki bara á tyllidögum heldur hvenær sem tækifæri gefst. Ég hef því ákveðið að borga mína innviðaskuld hið fyrsta.
Ég hef því teiknað upp sviðsmynd hvernig ég og hvert ég borga mína innviðaskuld. Ég ætla ekki að halda neinn blaðamannafund um hvert ég ætla að greiða innviðaskuldina. Ástæðan er er einföld í mínum huga, blaðamannafundir eru ekki til neins. Ég mun ekki einu sinni stofna starfshóp um verkefnið enda hafa starfshópar kostað mig meira en nokkurn grunar. Mín innviðaskuld fer í mig sjálfan og engar refjar. Ég viðurkenni fúslega að ég hef ekki sinnt reglulegu viðhaldi á sjálfum mér, ég er svona eins og holóttur og vegkantasiginn þjóðvegur
1. Viðhald þarfnast strax annars fer illa, bæði hjá mér og þjóðvegi 1, vanræksla eins og þessi getur jafnvel valdið skaða ef ekkert verður að gert. Ég hef sett upp þrjár sviðsmyndir til að ná markmiði mínu.
Fyrsta sviðsmyndin er sú að að ég byrja borga inn á innviðaskuld mína þegar vextir fara að lækka í þjóðfélaginu, sviðsmynd númer tvö verður að veruleika þegar verðbólga lækkar og þriðja sviðsmyndin tekur við þegar hinar tvær sviðsmyndirnar hafa orðið að veruleika. Auðvitað geta allar þessar sviðsmyndir breyst og þar af leiðandi ég líka og innviðaskuld mín getur breytst snarlega þ.e.a.s. til hins verra.
Ég gæti hugsanlega farið að fá meiri frostlyftingu í kringum naflasvæðið sem er ekki ásættanlegt. Hún er nefnilega þó nokkur fyrir. Ég vona því heitt og innilega að sviðsmyndirnar rætist sem fyrst og verði mér og þjóðinni til heilla.
