15. mars er alþjóðlegur dagur Long Covid. Þá hefur Alþjóðaheilbrigðisstofnunin (WHO) ákveðið að tileinka marsmánuði baráttunni gegn mýtum um Long Covid og skerpa á vitund almennings um þau alvarlegu einkenni sem fylgja þessu ástandi.
Hvað tekur við eftir námið? Getur hugmynd orðið að starfi? Og hvernig er hægt að finna sína eigin leið í síbreytilegum heimi?
Fólk verður ekki hrumt af því að eldast. Fólk verður hrumt þegar samfélagið tekur frá því hlutverk, tengsl og tilgang. Saga öldrunarþjónustu á síðustu áratugum er að hluta saga um slíkt hlutverkatap.
Rúnar Traustason, rekstrarstjóri Íslandspósts á Húsavík og slökkviliðs- og sjúkraflutningamaður og kjötiðnaðarmeistari leiðir M-Lista Samfélagsins í Norðurþingi fyrir komandi sveitarstjórnarkosningar í maí.
Það er ákall víða af Norðurlandi um að Akureyri taki hlutverk sitt sem leiðandi sveitarfélag alvarlega. Bæjaryfirvöld hafa misst augun af boltanum, bærinn er hægvaxandi og bæði íbúar og fyrirtæki hafa valið að leita sér að öðrum tækifærum í nágrannasveitarfélögum. Þessu þarf að snúa við. Sem fjölmennasta sveitarfélag landshlutans hefur Akureyri alla burði til að verða framúrskarandi staður til að búa á reka fyrirtæki og heimsækja.
Eitt af lykilhlutverkum sveitarfélaga er að skapa börnum og ungmennum umhverfi þar sem þau fá tækifæri til að þroskast og blómstra, óháð getu, þroska eða áhugasviðum hverju sinni. Þetta á sérstaklega við um íþrótta- og tómstundastarf, sem á að vera vettvangur gleði, hreyfingar, félagslegra tengsla og uppbyggingar á sjálfstrausti.
Á undanförnum árum hefur vart liðið sá dagur í mínu lífi að ég setji ekki niður einhverjar hugleiðingar um sögu sjómanna, sögu útgerðar og nauðsyn þess að varðveita þessu merku sögu í mannkynssögu okkar Akureyringa.
Sjúkrahúsið á Akureyri (SAK) gegnir lykilhlutverki í heilbrigðisþjónustu Norðurlands. Innan vébanda þess starfar Kristnesspítali, sem um áratugaskeið hefur verið hornsteinn sérhæfðrar endurhæfingar í landshlutanum. Þar hefur skapast þekking og samfella í faglegu umhverfi sem skiptir sköpum fyrir einstaklinga sem þurfa á markvissri endurhæfingu að halda svo þeir geti aftur orðið virkir einstaklingar í samfélaginu.
Sveitarfélagið Norðurþing stendur sterkt og mikil tækifæri til uppbyggingar. Á árinu 2024 var fjárfest fyrir um 500 milljónir og ríflega 700 milljónir árið 2025 í A-hluta. Það var mögulegt vegna aga í rekstri og innkomu síðastliðin ár. Engin ný lán hafa verið tekin á kjörtímabilinu fyrren nú þegar við verðum fyrir alvarlegu tekjufalli og fimmtíu milljónum minna í kassann á mánuði. Það er staðreynd sem við verðum að horfast í augu við af ábyrgð og festu. Slíkar aðstæður kalla á erfiðar ákvarðanir. Við megum þó aldrei gleyma því að á bak við hverja tölu eru störf fólks, fjölskyldur og þjónusta sem skiptir íbúa okkar miklu máli. Lántaka var nýlega samþykkt samhljóða og í samræmi við fjárhagsáætlun til að ljúka stórum framkvæmdum sem þegar eru hafnar eða á teikniborðinu eins og félagsmiðstöð og frístund við Borgarhólsskóla og hafnarframkvæmdir við Suðurgarð. Lántaka er varasöm ef engin langtímaáætlun er til eða pólitísk skammtímahugsun ræður för.
Veganestið er greinaflokkur í boði Góðvina HA þar sem rætt er við brautskráða HA-inga
Það er mikið talað um nauðsyn þess að efla atvinnulífið en kannski minna efnislega með hvaða hætti. Réttilega þarf að tryggja nægt lóðaframboð og að álögur séu hóflegar, en hins vegar eru sterkir grunninnviðir lykilatriði þegar kemur að því að efla atvinnulíf og skapa aðstæður fyrir stöðugan vöxt á Akureyri – svæðisborginni okkar. Þetta snýr m.a. að traustum samgöngum, áreiðanlegri raforku, sterku fjarskiptaneti og góðum heilbrigðis- og þjónustustofnunum sem styðja við rekstrarumhverfi fyrirtækja.
Ég horfði á Kastljós og hlustaði á forstjóra Landsspítalans. Og enn og aftur flýgur orðið sem er farið að fara illilega í mínar fínustu:
Benóný Valur Jakobsson skrifar
Í leik- og grunnskólum hjá Akureyrarbæ starfar öflugt fagfólk sem daglega vinnur gríðarlega mikilvægt starf með börnum og fjölskyldum þeirra. Á undanförnum árum hefur þó orðið sífellt skýrara að sum mál eru svo flókin og krefjandi að hefðbundin úrræði skóla og skólaþjónustu duga ekki alltaf til. Þegar svo er þarf að bregðast við með markvissum og samstilltum hætti.
Rannsóknarverkefninu Quality in Nordic Teaching (QUINT) er nú formlega lokið eftir sjö ára starf. Verkefnið var eitt stærsta norræna rannsóknarverkefni sinnar tegundar á sviði menntunar. QUINT var fjármagnað af NordForsk í samstarfi við rannsóknaráð og ráðuneyti allra Norðurlanda og naut alls 25 milljóna norskra króna í styrk.
Mér fellur alls ekki væntanleg uppbygging á tjaldsvæðisreitnum og hef ekki farið dult með það. Skipulagið er afleitt í einu orði sagt. Einhæf blokkabyggð, ellefu fjölbýli – kölluð lágreist en verða á hæð við Ráðhúsið okkar. Svo öllu má nú nafn gefa. Hvað viltu þá, hef ég verið spurður.
Undanfarna mánuði hef ég kynnst heilbrigðiskerfinu okkar töluvert betur en ég hefði kosið að gera í lífinu. Fyrir tæpu ári greindist ég með erfitt krabbamein, fór í gegnum lyfja- og geislameðferðir í Reykjavík og svo var meinið skorið í burtu í tólf tíma skurðaðgerð á Karolinska í Svíþjóð. Um var að ræða sérhæfða aðgerð þar sem meltingarveginum var breytt til frambúðar. Fólk lendir í ýmsu og þetta féll mér í skaut að takast á við. Margir sjá það verra.
Vísindafólkið okkar er mánaðarleg kynning á rannsakendum. Oddur Þór Vilhelmsson, prófessor við Auðlindadeild, er vísindamanneskja febrúarmánaðar.
Við lestur á mjög góðu viðtali við framkvæmdastjóra hér í bæ staldraði ég sérstaklega við þessi orð: „Ég væri þó til í að sjá meiri stefnumótun frá bæjaryfirvöldum um það hvernig við styrkjum atvinnulífið á svæðinu til framtíðar og vinnum að sameiginlegum hagsmunum.“
Húsnæðismál eru mér mjög hugleikin og ég hef gaman af því að fylgjast með umræðunni og stöðunni á markaðnum. Ég hef ítrekað varað við litlu framboði á nýju húsnæði við afgreiðslu á húsnæðisáætlunum síðustu ár enda hefur framboðið verið langt undir íbúðaþörf eins og sjá má á myndum úr húsnæðisáætlunum 2025 og 2026 og spyrja má hvort það hafi orðið til þess að sumir íbúar hafi einfaldlega flutt búsetu sína yfir sveitarfélagsmörkin.
Börn og aðrir minna þroskaðir menn
Það vill svo til að börn undir lögaldri eiga það til að þvælast um á kvöldin og næturnar um helgar í miðbænum. Þetta getur varla talist eðlilegt þó svo að hægt sé að rekja þetta aftur um áratugi. Reglurnar eru nokkuð skýrar um útivistartíma barna og það ber að fara eftir þeim. Þær eru ekki eins og göngustígur sem liggur í 90° gráða beygju og allir stytta sér leið yfir grasið í stað þess að taka vinkilbeygju. Lög og reglur eru ekki sveigjanlegar þó svo að eitthvað hafi verið gert áður. Það er t.d. bannað að keyra á yfir 90 km hraða á þjóðvegum þó svo að margir geri það af og til eða oftast. Lögreglan myndi geta sinnt mun betur meira áríðandi störfum ef hún þyrfti ekki að hafa afskipti af ungmennum sem eru þar sem þeir eiga ekki að vera. Það er auk þess réttur barna og unglinga að foreldrar og forráðamenn setji þeim ákveðnar og skýrar reglur sem á að fara eftir.
Nú um helgina komum við Framsóknarfólk saman til flokksþings í Reykjavík þar sem við veljum okkur nýja forystu og nýjan formann.
Þessa dagana er umræða á Alþingi um frumvarp um breytingu á lögum um almannatryggingar er snúa að vísitölutengingu lífeyrisgreiðslna. Landssamband eldri borgara sendi inn umsögn vegna frumvarpsins í október síðastliðnum.
Það er hrollvekjandi að hugsa til þess að á að minnsta kosti 45 árum hafi lítið sem ekkert breyst þegar kemur að umönnun aldraða og hinum svokallaða „fráflæðisvanda“ sem annars er skelfilegt orð.
Undanfarnar vikur hafa verið annasamar hjá okkur sem lifum og hrærumst í menntamálum. Nýr ráherra málaflokksins kom inn með miklum látum. Allt í einu var skollið á þriðja læsistríðið, sleggja hafði verið reidd til höggs og henni beint að meintum sökudólgum. Svo virtist sem finna ætti einfalda lausn á afar flóknu viðfangsefni. Ef það er það besta sem ráðherra getur gert, þá er það ekki nógu gott!
