Loksins! Fyrsti dagur vetrar er liðinn og ég hlakka til skammdegisins með kertaljósum og heitu súkkulaði. Snjórinn kemur vonandi bráðum og þá verður hægt að fara á skíði. Það minnir mig á hvað ég er heppin að hafa lært á skíði og vert að rifja upp hvað ég er þakklát fyrir í uppeldinu.
Í kosningunum í vor fundum við skýrt fyrir ákalli um að stíga fleiri skref í átt að samþættingu þjónustu við eldra fólk. Það ákall kom bæði frá eldra fólki og aðstandendum þess, en líka frá frábæru starfsfólki ólíkra stofnana sem vinnur daglega að þjónustunni og þekkir vel hvar tækifærin liggja.
Ég sé á áframhaldandi greinarskrifum fulltrúa Samfylkingar í Umhverfis- og mannvirkjaráði að ég er inntur eftir svörum. Ég mun nú örugglega valda vonbrigðum þar, því ég verð hreinlega að fá að spyrja að ýmsu á móti.
Nú fyrir helgi skrifaði ég og fékk birtar í héraðsmiðlum hugleiðingar nýliða í bæjarmálum, þar sem ég játaði skilningsleysi mitt á hversu hátt hlutfall framkvæmdaáætlunar kjörtímabilsins væri eyrnamerkt tveimur íþróttafélögum hér í bæ. Fljótlega hefst margra milljarða uppbygging á Þórssvæðinu, á meðan enn á eftir að klára gríðarlega uppbyggingu á KA-svæðinu. Í greininni lýsti ég undrun minni á að ekki sé hægt að samnýta mannvirki sveitarfélagsins betur en nú er gert, ekki síst þegar kemur að þeim innviðum sem helst nýtast kappleikjum fullorðins fólks og tók þar dæmi af Milan-liðunum tveimur.
Margt hefur verið skrifað og sagt síðan föstudaginn fyrir rúmri viku síðan þegar kynnt voru áform um talsverðar breytingar á því kerfi sem alla jafna kallast Loftbrú. Margt í þeirri umræðu hefur verið gagnlegt, annað síður. Það hefur til dæmis bætt umræðuna að rýna í áhrif kerfisins á þróun miðaverðs í innanlandsflugi og áhrif þess að hverfa frá hlutfallslegum afslætti og yfir í fasta krónutölu, og hverjir koma þar best út og hverjir verða verst úti. Aftur á móti hjálpar það lítt að kasta fram gífuryrðum um aðför gegn landsbyggðinni eða „enn einn landsbyggðarskattinn“. Við þurfum frekar að halda til haga kjarna málsins.
Það er bæði eðlilegt og mikilvægt að tekist sé á um forgangsröðun fjármuna Akureyrarbæjar. Við eigum að ræða hvort við verjum of miklu í einn málaflokk og of litlu í annan, hvort sem um er að ræða skóla, félagsþjónustu, götur, menningu, íþróttir eða aðra innviði. Það er einmitt hlutverk stjórnmálanna að forgangsraða þegar ekki er hægt að gera allt í einu. En slík umræða verður að byggja á heildarmyndinni og réttum forsendum.
Sex mánuðum eftir sveitarstjórnakosningar.
Hvar eru efndirnar, bæjarfulltrúar?
Í þá gömlu góðu daga þegar ég lék knattspyrnu, knattspyrna heitir víst fótbolti í dag sem er hið besta mál, skiptir mig engu máli hvað hann heitir, aðallega að þetta sé skemmtilegt.
Ég flutti heim til Akureyrar í miðjum heimsfaraldri, eftir að hafa dvalið í höfuðborginni og erlendis um árabil. Fljótlega eftir að samfélagið rúllaði aftur af stað var ég spurð hvort ég vildi ekki taka þátt í bæjarmálunum, hafandi verið virk í stúdentapólitíkinni áður og með mikinn áhuga á samfélaginu. Ég svaraði neitandi í fyrstu, ég ætti ekki upp á dekk í bæjarpólitíkinni á Akureyri, ég kynni nefnilega ekki íþróttapólitík. Héldi eiginlega hvorki með KA né Þór; þætti vænt um söguna af því þegar KA var stofnað í Schiöth-húsi langafa míns og -ömmu en væri búsett í Þorpinu og Glerárskólagengin. Má halda með báðum? Eða hvorugum?
Undanfarið hafa þingmenn úr ríkisstjórnarflokkum sagt sig úr, ýmist flokki sínum eða þingflokki.
Landsamband eldri borgara (LEB) hefur á síðustu fimm árum náð mikilvægum árangri í réttinda- og kjarabaráttu eldra fólks. Það er ástæða til að fagna þeim sigrum sem unnist hafa. Þeir eru ekki sjálfsagðir og komu ekki af sjálfu sér. Þeir eru afrakstur þrotlausrar baráttu, samstöðu og skýrrar kröfugerðar gagnvart stjórnvöldum. Núverandi stjórnvöld hafa sýnt okkur velvilja og það ber að þakka.
Að skuldbinda sig til einhvers er að skylda sig til einhvers eða heita einhverju með hátíðlegi loforði samkvæmt íslenskri orðabók. Þetta orð hefur leitað á huga minn í talsverðan tíma. Ég er nú einu sinni þannig gerð að heilinn í mér á það til að festast í einhverjum hugrenningum og þetta orð er eitt af þeim.
Mér finnst skuldbinding fólks fara þverrandi.
Háskólinn á Akureyri hefur hlotið viðurkenningu Jafnvægisvogarinnar fyrir árið 2026 fyrir kynjajafnvægi í efsta lagi stjórnunar.
Fyrir okkur sem búum fjarri höfuðborginni skiptir máli að við getum greiðlega sótt þangað þjónustu án þess að slíkar ferðir valdi óþarfa fjárhagsáhyggjum. Það er grundvallaratriði að búseta ráði ekki möguleikum fólks til að nýta þá þjónustu sem byggð hefur verið upp fyrir alla landsmenn í höfuðborginni. Þar spilar innanlandsflugið lykilhlutverk. Boðaðar breytingar innviðaráðherra í tengslum við Loftbrúnna valda því miklum vonbrigðum.
Á aukaaðalfundi Norðurorku sem fram fór í dag var stigið mikilvægt skref í því hvernig Akureyrarbær hyggst sinna hlutverki sínu sem stærsti hluthafi fyrirtækisins. Í fyrsta sinn voru óháðir stjórnarmenn tilnefndir til setu í stjórn félagsins.
Allt mitt líf er á misskilningi byggt. Ég slæ þessu fram því ég er heyrnarskert. Stundum er ekki heill þráður í tilsvörum mínum. Þeir sem þekkja mig vita það. Þeir sem þekkja mig ekki geta lent í vandræðum þegar þeir fara að spjalla við mig. Ég svara kannski einhverju út í bláinn eða þreyti þá með viðstöðulausu tali...þá þarf ég ekki að misskilja það sem þeir segja.
NorðurHjálp hefur það sem af er ári veitt einstaklingum og fjölskyldum í neyð bónuskort til matarinnkaupa fyrir yfir 20 milljónir króna. Þá hefur fjöldi fólks fengið aðstoð í formi húsgagna, fatnaðar og matvæla úr matarhorni NorðurHjálpar.
Tæknifræðideild HA/HR fékk á dögunum handverkfæri að gjöf frá Verkfærasölunni. Verkfærin munu nýtast í nýrri verklegri aðstöðu deildarinnar við Háskólann á Akureyri og styðja við verklega kennslu og verkefnavinnu nemenda.
Sigrún Steinarsdóttir Ellertsen forsvarskona Matargjafa á Akureyri birtir i dag á Fbvegg hennar ákall til fólks um stuðning við jólasöfnun Matargjafa. Sigrún gaf góðfúslegt samþykkir fyrir birtingu hennar skrifa:.
Þegar foreldri eða maki flytur á hjúkrunarheimili breytist margt í lífi fjölskyldunnar. Aðstandendur þurfa að geta treyst því að manneskjan sem þeim þykir vænt um fái góða umönnun. Sá sem flytur þarf að finna að hlustað sé á hann, að óskir hans skipti máli og að hann geti áfram haft áhrif á eigið líf.
Nýlega var kjördæmavika og við þingmenn Norðausturkjördæmis ferðuðumst saman um kjördæmið, hittum sveitarstjórnarfólk, fyrirtæki, forstöðumenn hinna ýmsu stofnana og áttum mörg góð samtöl um þau verkefni sem helst brenna á íbúum. Einn af rauðu þráðunum í þessum samtölum, sérstaklega á Norðurlandi eystra, var staðan á Kristnesi. Skilaboðin voru skýr. Það bráðvantar framtíðarsýn fyrir endurhæfingarþjónustuna og það þarf að taka ákvarðanir.
Í síðustu viku þurfti ég að skottast suður til Reykjavíkur í mörg mismunandi verkefni. Allt frá því að láta sérfræðing skoða mig, heimsækja vini og vandamenn og ekki síst að hitta börn mín og barnabörn sem búa á Suðurlandinu. Ég fór vel undirbúinn og skipulagði ferðina þannig að tíminn myndi nýtast sem best.
Tólf stúdentar á öðru ári í hjúkrunarfræði við Háskólann á Akureyri lögðu land undir fót á dögunum til að taka þátt í alþjóðlegu námskeiði í Lissabon. Námskeiðið var dagana 28. september til 2. október og ásamt íslensku stúdentunum voru á því hjúkrunarnemar frá Portúgal og Noregi. Með í för voru einnig Þórhalla Sigurðardóttir, Anna Karen Sigurjónsdóttir og Kolbrún Sigurlásdóttir, sem allar starfa við Hjúkrunarfræðideild, auk Valgeirs Árnasonar kerfisstjóra.
Nýafstaðin þjóðaratkvæðagreiðsla staðfesti nokkuð mun stærra en hver afstaða þjóðarinnar sé til ESB. Hún afhjúpaði efnahagslega og samfélagslega gjá sem hefur smám saman myndast milli höfuðborgarinnar og annarra landshluta. Niðurstaða kosninganna eftir kjördæmum leiddi þetta bersýnilega í ljós.
Í desember 2023 sagði Kristrún Frostadóttir, þá formaður Samfylkingarinnar: „Nú verður að milda höggið fyrir heimilin.“ Hún gagnrýndi að dregið væri úr stuðningi við skuldsett heimili og leigjendur á tímum hárra vaxta og verðbólgu. Vaxtabótakerfið næði einmitt til „tekjulægsta fólksins með þyngstu greiðslubyrðina“.
Umfjöllun Kveiks um lyfjanotkun á hjúkrunarheimilum hefur skiljanlega vakið hörð viðbrögð. Hafandi bæði menntun sem og margra ára reynslu af öldrunarþjónustu og tek ég því nærri mér þegar fólk missir rödd sína, sjálfræði og þátttöku í eigin lífi. Ég hef fylgst vel með umræðunni undanfarið, sem hefur einkum snúist um það sem gerist inni á hjúkrunarheimilunum: lyfjanotkun, mönnun, fjármagn, faglega ábyrgð, eftirlit og rekstrarform heimilanna.
Góð verkefni þurfa ekki alltaf að byrja á stórum fjárhæðum. Stundum þarf fyrst og fremst einhvern sem trúir á hugmyndina, gefur henni byr undir báða vængi og skapar þér sem frumkvöðli svigrúm til að taka næsta skref. Þar hafa Uppbyggingarsjóður Norðurlands eystra, auk atvinnuráðgjafa SSNE, gegnt mikilvægu hlutverki um árabil. Þetta höfum við upplifað, bæði sem styrkþegar áður og nú sem starfsfólk SSNE, þar sem við sjáum heildarmynd áhrifanna raungerast.
