Maður velur sér vini en ekki ættingja, sagði einhver, einhvern tímann, einhversstaðar. Það er margt til í því. Nú hef ég aldrei haft í hyggju að skipta út mínum ættingjum, þeir eru upp til hópa vandað fólk og flestir auk þess reglulega skemmtilegir. Ég á einnig marga góða og skemmtilega vini. Ég hef sankað þeim að mér á lífsins göngu.
Æskuvinkonurnar
Margar þeirra komast næst því að vera hálfgerðar systur mínar. Við ólumst upp saman, gengum í sama skólann, komum úr sama umhverfinu. Umgengumst foreldra og systkini hverjar annarrar. Við þekkjum sorgir og sigra, hamingju og áföll. Jafnvel þótt lífið leiði okkur í ólíkar áttir þá eigum við alltaf þennan grunn. Stundum slitnar á milli, en það er líka stundum nauðsynlegt. Stundum tengjumst við aftur síðar á lífsleiðinni.
Framhaldsskólinn og háskólinn
Þegar maður skottast í framhaldsskóla þá kynnist maður mörgum á skömmum tíma. Margir eru að koma inn í nýjan kunningjahóp og þar myndast oft þéttir vinakjarnar. Við þroskumst mikið á þessum árum, reynum hluti, finnum okkar leið. Margar minningar, sumar misgæfulegar sem betur fer. Frá þessum tíma fara ótöl mörg minningarbrot í grín og glens kassana hjá okkur. Endalaust hægt að rifja upp fyndnar sögur, sem verða ýktari og fyndnari með hverju árinu.
Þeir sem komu aftur
Lífið teymir okkur í mismunandi áttir. Sumir flytja í burtu. Aðrir fara í önnur verkefni. En oft á tíðum styrkjast þau vináttubönd aftur síðar. Þegar við tökum upp þráðinn með gömlum vinum, gerist annað af tvennu. Annað hvort er tengingin ekki til staðar og við finnum það og leiðir skiljast. Í öðrum tilvikum er eins og það hafi aldrei teygst á vinabandinu og við verið í samskiptum deginum áður.
Þegar á reynir
Þegar við lendum í erfiðleikum, hvort sem eru veikindi eða aðrir erfiðleikar þá eru það iðulega sömu vinirnir sem birtast. Eru til staðar. Það þarf oft ekki að tala mikið, bara að viðkomandi vita að við séum þarna. Aðrir halda sig í fjarlægð, kunna kannski ekki að stíga inn í aðstæður.
Vinir sem við verðum að kveðja
Vinátta hefur yfir sér jákvæða ímynd. Traustir vinir, skemmtilegar stundir. En stundum kárnar gamanið. Það er eðlilegt að vinir séu ekki alltaf sammála, það koma upp skoðanaskipti og jafnvel ágreiningur. Í kjölfarið slitnar stundum upp úr vináttu, en oftar en ekki ber okkur gæfa til að berja í brestina. En stundum er einfaldlega betra að ganga í burtu. Vináttan er gengin sér til húðar. Samskiptin draga úr manni orku, traust er ekki til staðar. Það hefur kannski of mikið gengið á, trúnaðarbrestur. Þá er betra að draga sig í hlé, það þarf ekki að gera það með látum eða frekari særindum. Það þarf ekki endilega eitthvað uppgjör, bara halda áfram sinn lífsins veg. Hlúa að þeim vinum sem eru sannarlega til staðar. Lífið er of stutt fyrir slæma og eitraða vináttu.
Ég leyfi hér höfundi Hávamála að eiga lokaorðið. Hávamál fer aldrei úr tísku
Veistu ef þú vin átt,
þann er þú vel trúir,
og vilt þú af honum gott geta,
geði skaltu við þann blanda
og gjöfum skipta,
fara að finna oft.
