Í síðasta pistli mínum skrifaði ég um innviðaskuldir og sviðsmyndir. Gekk sá pistill þó aðallega út á það hvert ég ætlaði að borga mína innviðaskuld. Komst ég að
þeirri niðurstöðu og er ég enn á þeirri skoðun að innviðaskuldin fer í mig sjálfan.

Orðin “innviðaskuld og sviðsmyndir” glymja dag eftir dag á öldum ljósvakans.

Um helgina var ég fyrir austan, nánar tiltekið í Fjarðabyggð. Ástæðan fyrir veru minni þar voru samstarfsfélagarnir í leikskólanum. Við eigum gott samstarf og okkur líður vel í vinnunni. Við hittumst reglulega utan vinnu, skemmtum okkur og eflum andann með ýmsum nýungum. Þær nýungar tengjast stundum námi barna en líka lífinu almennt.

Í nýrri könnun sem Gallup gerði fyrir SFF, Samtök fyrirtækja í fjármálaþjónustu, kemur fram að 96,7% þeirra sem töku afstöðu telja það skipta miklu máli að fjármálalæsi verði skyldufag í grunnskóla en 3,3% telja það skipta litlu máli.

Útlit mitt í dag ber því kannski ekki vitni að ég hafi fyrir nokkrum áratugum verið svo til ofvirkur á íþróttasviðinu. Brjóstvöðvarnir eru að síga niður að belti, antilópuhraðinn sem var mitt aðalsmerki er svo til horfinn. Ég var æði oft réttur maður á réttum stað, er það nú ekki alltaf lengur að mati fjölskyldumeðlima. Leikgleðin farin en ég get enn talað hratt og þar með er það upptalið sem áður prýddi minn stælta íþróttalíkama.

Maður velur sér vini en ekki ættingja, sagði einhver, einhvern tímann, einhversstaðar. Það er margt til í því. Nú hef ég aldrei haft í hyggju að skipta út mínum ættingjum, þeir eru upp til hópa vandað fólk og flestir auk þess reglulega skemmtilegir. Ég á einnig marga góða og skemmtilega vini. Ég hef sankað þeim að mér á lífsins göngu.

Ég tel mig einstaklega heppinn með mömmu. Hún er hrein og bein og er ekkert að tala í kringum hlutina. Hún er ekkert að skafa af þeim. Getur þar af leiðandi virkað köld við fyrstu kynni. 

Ég er ein af þeim heppnu í þessu lífi. Fædd á besta stað í heimi og hef búið þar megnið af mínu lífi. Ég var svo heppin að fá leyfi frá foreldrum mínum að fara sem skiptinemi ef ég gæti borgað það sjálf. Það kostaði 2 milljónir. Þá bara hætti ég eftir prófin í janúar í MA og fór að vinna á ÙA og með allri vinnu sem gafst var ég búin að safna 2.2 milljónum àður en ég fór af stað. Ferðin greidd og ég klár í ævintýrið.

Allir vita hver skilgreining á óbeinum reykingum er og nú er ég kominn þangað, ég lendi í litlu mæli í því að stunda óbeinar reykingar. Já, takk ég er hættur að reykja.

,,Börn ykkar eru ekki börn ykkar. Þau eru synir og dætur lífsins og eiga sér sínar eigin langanir. Þið eruð farvegur þeirra, en þau koma ekki frá ykkur.” Svo kvað arabíska skáldið Kahlil Gibran í bók sinni um Spámanninn sem Gunnar Dal þýddi svo listavel. Vissulega heimspekileg ljóð með djúpan boðskap sem ég hvet alla til að renna í gegnum og hugleiða. 

Valentínusardagurinn er nýliðinn. Skemmtileg hefð sem hefur myndast á landinu okkar bláa, sumum til ama en öðrum til mikillar gleði. Það er svo magnað að sjálfur tilheyri ég báðum hópunum. En hvað með það. Markmið okkar var að gera eitthvað skemmtilegt, og númer eitt að gera daginn ógleymanlegan.

Nýr dagur, nýir möguleikar. Verður dagurinn góður eða slæmur? Hver dagur er í okkar höndum og það er okkar að vinna sem best úr honum. Mörg smáatriði koma upp á hverjum degi og þau eru kannski svo smá að við áttum okkur ekki á því hvað þau eru mikilvæg. Nýr dagur býður upp á mörg tækifæri og það er í okkar höndum að gera hann góðan eða slæman.

Hversu ólíkt var lífsstrit, örlög og líf formæðra okkar samanborðið við líf okkar í dag. Langamma mín, Emilía Sigurgeirsdóttir fæddist í Uppibæ, Flatey, Skjálfanda, 30. janúar 1903 fyrir 123 árum síðan, hún lést 15. desember 2000. Hún var dóttir hjónanna Halldóru Guðmundsdóttur frá Brettingsstöðum, Flateyjardal og Sigurgeirs Sigurðssonar, Uppibæ, Flatey, Skjálfanda.

Ì gærkvöldi horfði ég á þátt í sænska sjónvarpinu þar sem Sarah Sjöström fór yfir feril sinn í sundi. Eins og allir vita sem hafa áhuga á, er Sarah margfaldur verðlaunahafi, heimsmeistari, ólympìumeistari og heimsmethafi í sundi. Sarah var líka undrabarn, hún byrjaði 9 ára að æfa sund og var komin í unglingalandslið 12 ára. Hùn varð evrópumeistari ì 100 metra flugsundi aðeins 14 ára á sìnu 1. EM-móti, öllum að óvörum ekki síst henni sjálfri. 

Ég þreytist ekki á að vara fólk við svikatilraunum af ýmsu tagi. Svikahrappar finna sífellt nýjar leiðir til að reyna að nappa af okkur. Að öllu jöfnu eru þetta ekki einstaklingar heldur hluti af alþjóðlegri skipulagðri glæpastarfsemi.

Einhvern vegin hefur okkur hjónum alltaf tekist að teljast til þeirra ríku og velmegandi í þessu samfélagi. Þó okkar upplifun hér áður fyrr væri að við ættum vart til hnífs og skeiðar, þá hafa stjórnvöld í gegnum tíðina fundið út að svo sé ekki.

Ég er trassi í eðli mínu og þakka guði fyrir það! Vegna þessa eiginleika er ég frekar drusluleg í háttum. Ég hef lítinn áhuga á tískufatnaði, endurnýjun húsgagna, bíla, tiltekt eða rétta mataræðinu. Allt sem talið var að prýða mætti góða húsmóður hér í eina tíð er ekki minn tebolli. 

Það er ekki sjálfgefið að maður nái að eldast og allra síst vera nokkuð heilsuhraustur á meðan. Sjálf var ég viss um að ég næði ekki meira en 60 árum í þessu jarðlífi. Það fór á annan veg. En það að búast við dauða sínum, sem náttúrulega allir ættu að gera, virkaði þannig á mig að ég var ekkert að spá í framtíð eftir sextugt. En svo varð ég sextug og lifði það af og enn bætast árin við. 

Ég er oft spurður um það hvort ég mundi taka að mér að vera verjandi kynferðisbrotamanns, barnaníðings eða hryðjuverkamanns sem hefði drýgt hroðaleg níðingsverk. Ég svara undantekningalaust játandi og margir verða undrandi og jafnvel hneykslaðir á svarinu.

Fordómar eru stórt orð. Öll erum við haldin þeim að einhverju leyti þó fæst viljum við viðurkenna það. Ég hef reynt að uppræta mína og að einhverju leyti hefur mér tekist það en það er langt í land. Leið mín til upprætingar er að reyna að kynna mér málin betur.

Í minningunni var allt auðveldara á yngri árum, var ekki þá að velta skoðana skiptum mikið fyrir mér. Ég var þó ekki há í loftinu þegar ég áttaði mig á því að lífið væri ekki alltaf einfalt.

Annar unglingurinn á heimilinu hefur verið í ökunámi undanfarnar vikur. Náköld krumla angistarinnar hefur gripið um hjarta mitt og herðir tökin dag frá degi. Æfingaaksturinn er framundan og kvíðinn er allsráðandi. Skyldi ég komast lífs af frá æfingaakstri með unglingi sem hvorki kann að, taka fötin sín upp af gólfinu, laga til í herberginu sínu, búa um rúmið sitt, né setja saman kurteislega orðaða setningu í samtali við móður sína. Illur grunur hefur læðst að mér undanfarnar vikur þegar vinir hafa komið í heimsókn til unglingsins og á meðan þeir dvelja inn í herbergi hans rignir til mín tölvupóstum um að barnið hafi staðist hin og þessi prófin í þessu og hinu í ökuskóla í netheimum. Ég tel rétt að ganga frá mínum málum áður en æfingaaksturinn hefst.

Eftir að ég komst á sjötugsaldurinn hef ég þurft að horfast í augu við það að margt það sem ég áður hafði er farið að minnka og hverfa. Hárin á höfði mér eru næsta fá talsins og þau sem eru þar enn hafa tekið á sig hvítan lit. Líkamlegt þrek er minna og sjónin lítið eitt farin að daprast. Ég tel hins vegar að í stað þessa hafi ég öðlast vitneskju sem aðeins reynslan og tíminn geta fært manni. Stundum er þetta vitneskja sem gengur þvert á það sem spekingar hafa sagt og skrifað um lykil að farsælu lífi.