Ég sit með kaffibollann á fallegum degi og dáist að drifhvítu sængurfötunum sem blakta í golunni. Ég hlakka til að skríða upp í rúm í kvöld. Fátt er að betra en að leggjast til hvíldar í frískandi sængurfötum. Þvotturinn á snúrunni færir mig í annan og betri heim.

Haustið er að koma á næstu vikum. Algjörlega frábær tími að mínu mati. Litbrigðin í náttúrunni verða örlítið dulmögnuð og einhver sérstakur bjarmi liggur yfir landinu. Haustið hefur alltaf verið tími uppskeru í mínu lífi. Það eru kannski fáir sem trúa því sem þekkja eða kannast við mig í dag að ég hafi verið ágætis íþróttamaður á yngri árum. Satt best að segja skil ég alveg að fólk setji spurningarmerki við þessa staðhæfingu mína miðað við ærslabelginn sem hefur safnast framan á maga minn síðan

Í vetur las ég sagnabálk Einars Kárasonar, Óvinafagnað. Hef áður lesið Óvinafagnað, en rétt eins og með Sölku Völku og Sjálfstætt fólk eftir Halldór Laxness þá er ekki síður gaman að lesa þær aftur og fá meiri dýpt.

À haustin falla til haustverkin. Þau geta verið ýmiskonar. Á meðan sumir ná síðustu tuggunum í rúllur, gera klárt fyrir að setja fé á hús, smala og rétta taka aðrir upp uppskeru sumarsins, misgóða eins og gerist og gengur. Sumir fara í berjamó og á meðan sumir njóta þess að tína upp í sig eru aðrir sem tína kílóavís. Kennarar gera klárt fyrri komandi vetur, námsáætlanir og hina ýmsu lista sem verða jú að liggja fyrir. Og foreldrar yfirfara innkaupalista skóladóts og útifatnað barna. Allt þarf jú að vera klárt fyrir komandi vetur!

Sumri er tekið að halla og lífið gengur senn sinn vanagang. Gott er að taka upp gömlu rútínuna og feta veginn áfram. Umferðin þyngist jafnt og þétt nú þegar fólk snýr aftur til vinnu og skólar hefja störf. Umfang daglegs lífs verður ögn flóknara.

Síðustu vikur hér á Akureyri hafa verið frábærar. Bærinn okkar fyllist af fólki sem er vel. Að vísu fyllist bærinn alltaf af fólki um hverja helgi á sumrin og jafnvel yfir dimmasta tíma ársins er bærinn okkar fullur af fólki. Hver ætli sé ástæðan fyrir því að fólk vilji koma til okkar?

Nú þegar flestir eru á leið í frí, er kannski bara betra að vera ekki of skipulagður. Við og börnin erum oft með afar skipulagða dagskrá, svo gott að hafa ekki allt skipulagt - nema bara styttri símatíma.

Nù þegar sumarið stendur sem hæðst og Reynitréin skarta svo miklum blómum að kona fer að gleðjast yfir yfir komandi litríku hausti, þá er henni hugsað til vináttunnar.

Ég er lánsamur maður að mínu mati. Eitt að því sem gerir mig lukkulegan er sú magnaða staðreynd að ég er orðin afi, átta sinnum hef ég fengið nýjan einstakling í fangið og kynnt mig sem afa fyrir Íslendingi sem vonandi á eftir farnast vel á lífsleiðinni.

Að nýloknum þjóðhátíðardegi okkar Íslendinga er við hæfi að hugsa um liðna tíð og fagna frelsi og áhyggjuleysi æskuáranna. Lífinu sem foreldrar mínir gáfu mér og það öryggi sem ég ólst upp við. Heimurinn virtist svo einfaldur þá, enda forréttindi að alast upp í litlu samfélagi norður á hjara veraldar. Húsavík „my hometown“ er og var svo sannarlega nafli alheimsins.

Ég hef verið svo lánsamur að umgangast fólk sem hefur sömu áhugamál og ég. Það eru forréttindi að geta núllstillt sig með góðu fólki út í náttúrunni, heyra árniðinn og hvininn í línunni áður en hún leggst fallega yfir glæsilegan veiðistað. 

Hvað hefur lífið kennt mér og hvaða ráð myndi ég gefa sakleysingjanum mér 10 ára? Flest myndi trúlega hljóma frekar leiðinlegt. Ég myndi samt vona að ég hlustaði – eða að minnsta kosti þættist hlusta áður en ég hlypi út að leika mér.

Þegar maður heldur að nú kunni maður allt sem vert er að kunna kippir lífið í mann og minnir á að svo sé nú hreint ekki. Fljótfærni er mér í blóð borin og fljótfærnin varð mér að falli síðasta Uppstigningardag. 

Í síðasta pistli mínum skrifaði ég um innviðaskuldir og sviðsmyndir. Gekk sá pistill þó aðallega út á það hvert ég ætlaði að borga mína innviðaskuld. Komst ég að
þeirri niðurstöðu og er ég enn á þeirri skoðun að innviðaskuldin fer í mig sjálfan.

Orðin “innviðaskuld og sviðsmyndir” glymja dag eftir dag á öldum ljósvakans.

Um helgina var ég fyrir austan, nánar tiltekið í Fjarðabyggð. Ástæðan fyrir veru minni þar voru samstarfsfélagarnir í leikskólanum. Við eigum gott samstarf og okkur líður vel í vinnunni. Við hittumst reglulega utan vinnu, skemmtum okkur og eflum andann með ýmsum nýungum. Þær nýungar tengjast stundum námi barna en líka lífinu almennt.

Í nýrri könnun sem Gallup gerði fyrir SFF, Samtök fyrirtækja í fjármálaþjónustu, kemur fram að 96,7% þeirra sem töku afstöðu telja það skipta miklu máli að fjármálalæsi verði skyldufag í grunnskóla en 3,3% telja það skipta litlu máli.

Útlit mitt í dag ber því kannski ekki vitni að ég hafi fyrir nokkrum áratugum verið svo til ofvirkur á íþróttasviðinu. Brjóstvöðvarnir eru að síga niður að belti, antilópuhraðinn sem var mitt aðalsmerki er svo til horfinn. Ég var æði oft réttur maður á réttum stað, er það nú ekki alltaf lengur að mati fjölskyldumeðlima. Leikgleðin farin en ég get enn talað hratt og þar með er það upptalið sem áður prýddi minn stælta íþróttalíkama.

Maður velur sér vini en ekki ættingja, sagði einhver, einhvern tímann, einhversstaðar. Það er margt til í því. Nú hef ég aldrei haft í hyggju að skipta út mínum ættingjum, þeir eru upp til hópa vandað fólk og flestir auk þess reglulega skemmtilegir. Ég á einnig marga góða og skemmtilega vini. Ég hef sankað þeim að mér á lífsins göngu.

Ég tel mig einstaklega heppinn með mömmu. Hún er hrein og bein og er ekkert að tala í kringum hlutina. Hún er ekkert að skafa af þeim. Getur þar af leiðandi virkað köld við fyrstu kynni. 

Ég er ein af þeim heppnu í þessu lífi. Fædd á besta stað í heimi og hef búið þar megnið af mínu lífi. Ég var svo heppin að fá leyfi frá foreldrum mínum að fara sem skiptinemi ef ég gæti borgað það sjálf. Það kostaði 2 milljónir. Þá bara hætti ég eftir prófin í janúar í MA og fór að vinna á ÙA og með allri vinnu sem gafst var ég búin að safna 2.2 milljónum àður en ég fór af stað. Ferðin greidd og ég klár í ævintýrið.

Allir vita hver skilgreining á óbeinum reykingum er og nú er ég kominn þangað, ég lendi í litlu mæli í því að stunda óbeinar reykingar. Já, takk ég er hættur að reykja.

,,Börn ykkar eru ekki börn ykkar. Þau eru synir og dætur lífsins og eiga sér sínar eigin langanir. Þið eruð farvegur þeirra, en þau koma ekki frá ykkur.” Svo kvað arabíska skáldið Kahlil Gibran í bók sinni um Spámanninn sem Gunnar Dal þýddi svo listavel. Vissulega heimspekileg ljóð með djúpan boðskap sem ég hvet alla til að renna í gegnum og hugleiða. 

Valentínusardagurinn er nýliðinn. Skemmtileg hefð sem hefur myndast á landinu okkar bláa, sumum til ama en öðrum til mikillar gleði. Það er svo magnað að sjálfur tilheyri ég báðum hópunum. En hvað með það. Markmið okkar var að gera eitthvað skemmtilegt, og númer eitt að gera daginn ógleymanlegan.

Nýr dagur, nýir möguleikar. Verður dagurinn góður eða slæmur? Hver dagur er í okkar höndum og það er okkar að vinna sem best úr honum. Mörg smáatriði koma upp á hverjum degi og þau eru kannski svo smá að við áttum okkur ekki á því hvað þau eru mikilvæg. Nýr dagur býður upp á mörg tækifæri og það er í okkar höndum að gera hann góðan eða slæman.