Ì gærkvöldi horfði ég á þátt í sænska sjónvarpinu þar sem Sarah Sjöström fór yfir feril sinn í sundi. Eins og allir vita sem hafa áhuga á, er Sarah margfaldur verðlaunahafi, heimsmeistari, ólympìumeistari og heimsmethafi í sundi. Sarah var líka undrabarn, hún byrjaði 9 ára að æfa sund og var komin í unglingalandslið 12 ára. Hùn varð evrópumeistari ì 100 metra flugsundi aðeins 14 ára á sìnu 1. EM-móti, öllum að óvörum ekki síst henni sjálfri. 

Ég þreytist ekki á að vara fólk við svikatilraunum af ýmsu tagi. Svikahrappar finna sífellt nýjar leiðir til að reyna að nappa af okkur. Að öllu jöfnu eru þetta ekki einstaklingar heldur hluti af alþjóðlegri skipulagðri glæpastarfsemi.

Einhvern vegin hefur okkur hjónum alltaf tekist að teljast til þeirra ríku og velmegandi í þessu samfélagi. Þó okkar upplifun hér áður fyrr væri að við ættum vart til hnífs og skeiðar, þá hafa stjórnvöld í gegnum tíðina fundið út að svo sé ekki.

Ég er trassi í eðli mínu og þakka guði fyrir það! Vegna þessa eiginleika er ég frekar drusluleg í háttum. Ég hef lítinn áhuga á tískufatnaði, endurnýjun húsgagna, bíla, tiltekt eða rétta mataræðinu. Allt sem talið var að prýða mætti góða húsmóður hér í eina tíð er ekki minn tebolli. 

Það er ekki sjálfgefið að maður nái að eldast og allra síst vera nokkuð heilsuhraustur á meðan. Sjálf var ég viss um að ég næði ekki meira en 60 árum í þessu jarðlífi. Það fór á annan veg. En það að búast við dauða sínum, sem náttúrulega allir ættu að gera, virkaði þannig á mig að ég var ekkert að spá í framtíð eftir sextugt. En svo varð ég sextug og lifði það af og enn bætast árin við. 

Ég er oft spurður um það hvort ég mundi taka að mér að vera verjandi kynferðisbrotamanns, barnaníðings eða hryðjuverkamanns sem hefði drýgt hroðaleg níðingsverk. Ég svara undantekningalaust játandi og margir verða undrandi og jafnvel hneykslaðir á svarinu.

Fordómar eru stórt orð. Öll erum við haldin þeim að einhverju leyti þó fæst viljum við viðurkenna það. Ég hef reynt að uppræta mína og að einhverju leyti hefur mér tekist það en það er langt í land. Leið mín til upprætingar er að reyna að kynna mér málin betur.

Í minningunni var allt auðveldara á yngri árum, var ekki þá að velta skoðana skiptum mikið fyrir mér. Ég var þó ekki há í loftinu þegar ég áttaði mig á því að lífið væri ekki alltaf einfalt.

Annar unglingurinn á heimilinu hefur verið í ökunámi undanfarnar vikur. Náköld krumla angistarinnar hefur gripið um hjarta mitt og herðir tökin dag frá degi. Æfingaaksturinn er framundan og kvíðinn er allsráðandi. Skyldi ég komast lífs af frá æfingaakstri með unglingi sem hvorki kann að, taka fötin sín upp af gólfinu, laga til í herberginu sínu, búa um rúmið sitt, né setja saman kurteislega orðaða setningu í samtali við móður sína. Illur grunur hefur læðst að mér undanfarnar vikur þegar vinir hafa komið í heimsókn til unglingsins og á meðan þeir dvelja inn í herbergi hans rignir til mín tölvupóstum um að barnið hafi staðist hin og þessi prófin í þessu og hinu í ökuskóla í netheimum. Ég tel rétt að ganga frá mínum málum áður en æfingaaksturinn hefst.

Eftir að ég komst á sjötugsaldurinn hef ég þurft að horfast í augu við það að margt það sem ég áður hafði er farið að minnka og hverfa. Hárin á höfði mér eru næsta fá talsins og þau sem eru þar enn hafa tekið á sig hvítan lit. Líkamlegt þrek er minna og sjónin lítið eitt farin að daprast. Ég tel hins vegar að í stað þessa hafi ég öðlast vitneskju sem aðeins reynslan og tíminn geta fært manni. Stundum er þetta vitneskja sem gengur þvert á það sem spekingar hafa sagt og skrifað um lykil að farsælu lífi.

Mig langar að þakka ykkur öllum sem hafa lesið lokaorðin mín á undanförnum vikum. Það er mér sérstaklega ánægjulegt að einhverjum skuli þykja skemmtilegt að lesa það sem ég hef skrifað. En í þetta sinn ætla ég að vera bæði leiðinlegur og skrítinn. Það er mér hvort sem er tamara.

Dýrleif Skjóldal átti  Lokaorðið í blaðinu s.l. fimmtudag.

Það er að renna upp fyrir mér þessa dagana hvernig ég hlýt að koma öðru fólki fyrir sjónir. Einkum á það við þegar ég lít gleraugnalaus í spegil. Þá stend ég andspænis manni sem ég kannast lítið við. Skin og skúrar tilverunnar hafa markað andlitið og þau fáu hár sem eftir eru á höfðinu eru hvít að lit. Og ef ég geri þau reginmistök að snúa mér í kvart-hring fyrir framan spegilinn, þá sé ég að engu líkara en að maginn á mér hafi þjófstartað deginum og hafi náð að vera aðeins á undan mér fram úr svefnherberginu. Hann er ekki ósvipaður stefninu á nýju Samherjatogurunum og þótt svona stefni fari togskipum vel þá er þau ófögur sjón framan á mér. Ég þarf að horfast í augu við það að ég hef orðið að holdgervingi alls hins illa í mannlegri tilveru. Þó andlit mitt sé að mestu rautt og appelsínugult þá telst ég hvítur. Og þegar ég lít niður sé ég gripinn sem lætur lítið yfir sér en dugði þó til þess að þegar ég fæddist ákváðu færustu sérfræðingar að ég væri karlkyns. Ég er hvítur, miðaldra karlmaður. Ég fullkomna svo verkið með því að klæða mig í jakkafötin og luntast í vinnuna.

Mikilvægt að fjalla um það sem jákvætt er 

Af og til kemur lífið mér á óvart og í skaut mér falla viðfangsefni sem ég er ekki vanur. Sum þessi viðfangsefna hafa verið mér lítt sýnileg og ég stundum hef ég hreinlega ekki gert mér grein fyrir því að þau væru til. Þetta gerist helst þegar ég þarf að taka að mér að ganga í verk sem konan mín vinnur alla jafna. En nýjar aðstæður færa manni líka ný tækifæri.

Já vorið er sú árstíð sem ég elska mest. Sennilega er það líka ljótasta árstíðin. Allt skítugt, grasið gulbrúnt, tré og runnar berir. En svo breytist allt á augabragði. Og daginn sem sólgulur fífill brosir við mér, feit hunangsfluga flýgur framhjá, eða kónguló spásserar yfir borðið sem ég sit við, þá hellist þessi barnslega gleði og tilhlökkun vegna sumars sem er í vændum yfir mig. En besta vormerkið er án efa að það birtir.

Það hendir mig stundum í hugsunarleysi að fara að hugsa um eitthvað sem dettur upp í hugann. Og þetta henti einmitt í dag.

Það styttist í Páska og því við hæfi að birta þessa sögu, þeim til viðvörunar sem hyggjast stunda þann innflutta ósið að fela páskaegg.

Æskuvinkonur

Ég er svo heppin að eiga frábærar æskuvinkonur. Saman höfum við gengið í gegnum súrt og sætt. Ég á líka vinkonur frá öðrum tímabilum úr lífinu, bæði úr námi, leik eða störfum. Það er einnig mikilvæg vinátta en byggð á öðrum grunni.

Það hefur löngum þótt slæmur siður að kasta grjóti úr glerhúsi. Myndlíkingin skýr, glerinu rignir samstundis í höfuð þess sem kastar. Því er rétt að staldra aðeins við áður en grjótið er látið vaða.

Frá landnámi hefur vinnusemi verið okkur Íslendingum í blóði borið. Það er meginstef í sjálfum Íslendingasögunum að dugnaður sé dyggð en leti löstur. Það var í sjálfu sér eðlilegt í harðri lífsbaráttu, hvort sem var til sjávar eða sveita. Fólk þurfti að vera að vinna frá morgni til kvölds til að svelta ekki.

Þegar Kínverjar til forna vildu óska fjendum sínum ills óskuðu þeir þess að fjendurnir lifðu áhugaverða tíma. Sjálfur hef ég aldrei skilið þetta, því ég hef alltaf óskað þess að fá að lifa áhugaverða tíma. Áhugaverðum tímum fylgja langar nætur, mikil spenna og erfiðar áskoranir. Aðeins með því að mæta slíku geta menn kynnst sjálfum sér og öðlast styrk og þroska.