Lokaorðið - Til hvers eru vinir?

Dýrleif Skjóldal átti Lokaorðið í blaðinu s.l. fimmtudag
Dýrleif Skjóldal átti Lokaorðið í blaðinu s.l. fimmtudag

Í gegnum lífið hef ég kynnst ógrynni af fólki. Stórt, lítið, ungt, gamalt, erlent og innlent fólk hefur ratað inn í líf mitt og sett á það mark. Sumir hafa fylgt mér lengi og aðrir skemur en eiga örugglega eftir að teljast til vina minna um ókomin ár. Á sama hátt og þetta fólk hefur nært mig með vináttu sinni hef ég reynt að gera mitt besta til að endurgjalda það. Einn vinur okkar hjóna kom að máli við manninn minn um daginn. Hann sagði ,, Tryggvi Gunnarsson var að skrifa um mömmu sína í blaðið, getur þú ekki beðið Dillu að skrifa um mig?”

Þegar ég fékk þessi boð þá hló ég. Af hverju í ósköpunum ætti ég að gera það? En af einhverjum ástæðum þá lét þetta mig ekki í friði? Af hverju ekki að gleðja eldri mann sem langar að láta skrifa um sig, áður en hann deyr. Flest fólk fær nefnilega bara skrif um sig í minningargreinum. Svo minn kæri Guðmundur Arnar Adolfsson ég ætla að reyna að verða við bón þinni.

Guðmundur Arnar Adolfsson

Ég hef þekkt þig nánast allt mitt líf þar sem við bjuggum framan af í sömu götu. Þú ert að vísu 27 árum eldri en ég þannig að þú varst einn af þessum fullorðnu í götunni þótt þú byggir ennþá með mömmu þinni og pabba. Slíkt þykir kannski ekki tiltökumál í dag en okkur krökkunum þótti það svolítið skrítið þá.

Seinna unnum við saman á ÚA og eitt sinn fékk ég far með þér heim. Eitt sinn var nóg fyrir mig. Ég var skíthrædd, því mér fannst þú aldrei horfa á götuna og hefði ekki verið fyrir Önnu Binnu heitna, vinkonu okkar og nágranna, sem sagði þér að stoppa, beygja og halda áfram hefðum við örugglega lent í árekstri.

Svo liðu mörg ár þar sem við hittumst aðallega í pottinum sundi og heilsuðumst, þótt við töluðum lítið saman. En þú semsagt vannst lengst af þinni starfsævi hjá ÚA, tókst bílpróf, keyptir þér ibúð og lifðir þínu lífi.

Kynni okkar hófust aftur er Rúnar minn hóf að keyra þér í ferliþjónustunni. Það endaði á því að hann fór að koma með þig heim í kaffi stöku sinnum sem fljótt þróaðist upp í ykkar vikulegu samverustundir. Þá komst ég að því að þú ert síkátur og spaugsamur hrekkjalómur. Þú ert ættrækinn og vinamargur og trúr þínum. Hæfileikar þínir í að sauma út kort og myndir eru miklir og höfum við vinir þínir sannarlega notið þess.

Og nú nýverið varðstu 90 ára og hélst stóra veislu á Hlíð þar sem þú býrð nú. Það verða sannarlega ekki allir svo gamlir hvernig sem þeir eru af Guði gerðir og hvað sem þeir afreka í lífinu, en því hefur þú náð.

Heill þér Guðmundur Arnar Adolfsson!

Nýjast