Virkar samgöngur eða virka samgöngur?

Ingimar Eydal skipar 9. sæti á lista Framsóknarflokksins á Akureyri í komandi bæjarstjórnarkosningum

Á Akureyri er frábært að búa, hér er nánast alla þjónustu að fá, útivistarsvæði umlykja bæinn og stutt að fara eiginlega hvert sem er innanbæjar

Okkur er þó alltaf að fjölga og eins fjölgar íbúum í nágrannasveitarfélögum ört sem sækja þjónustu og atvinnu til Akureyrar. Flestir fara allra sinna ferða á einkabílnum sem er auðvitað þægilegt, sérstaklega fyrir ungt fólk með börn sem skutla þeim í leikskólann og koma svo við í búðinni á leiðinni heim. En auðvitað þarf þá að geyma bílinn meðan fólk er í vinnu, það þarf að kaupa nagladekk, sem reyndar rúlla yfirleitt á auðum götum, kaupa eldsneyti, smyrja og þrífa tjöruna af bílnum. Svo þarf eiginlega einn bíl á hvern heimilismann 17 ára og eldri svo allir hafi sitt frelsi til að fara hvert sem er, hvenær sem er. Umferðin í þessum litla smábæ minnir orðið óþægilega oft á umferð í höfuðborginni og vandamál sem fylgja henni eru orðin dagleg heilsufarsvandamál, svifryk og mengun, auk kostnaðar við gatnakerfið, viðhald, snjómokstur og gatnaþrif.

Nú ætla ég ekki að gera lítið úr því að fólk með ung börn og eldra fólk þurfi að nota bílinn. En svo kemur að því að börnin fara í skóla, ganga sjálf vonandi og við þá á miðjum aldri, fullhraust, erum vön að setjast upp í bílinn og aka til vinnu. Við erum jú bara hluti af „vandamálinu“ og það munar ekki um einn bíl í viðbót, eða hvað?

Jú, það nefnilega munar um hvern og einn! Við sjáum t.d. með tilkomu rafmagnsreiðhjóla þá hefur snar fjölgað í hópi þeirra sem nota þau sem virkan ferðamáta innanbæjar. Við búum einnig við frábært ókeypis strætókerfi en þótt sumir virðast hræddir við að nota strætó og finnst óþægilegt að þurfa að labba á næstu strætóstöð en erum svo kannski tilbúin til að fara í enn lengri göngu okkur til heilsubótar. En með því að taka strætó, fáum við smá hreyfingu, losnum við að finna bílastæði, spörum helling í eldsneyti og getum jafnvel leyft okkur að eiga einn bíl í stað tveggja.

En til þess að fá fólk á þennan „vagn“ þarf tvennt, það þarf hvatningu og það þarf innviði. Fyrir nokkrum árum var gefið út metnaðarfullt stígaskipulag fyrir Akureyri þar sem var gert ráð fyrir aðskilnaði göngu- og hjólafólks. Því miður verður að segjast að nánast engin áhersla hefur verið á framkvæmdir á liðnu kjörtímabili og þær fáar og ganga hægt. Á meðan eru flestar stofngötur á Akureyri með fjórar akreinar meðan gangstéttir við hlið þeirra eru oft örmjóar, ósléttar og viðhaldslausar. Ég nefni bara sem dæmi Glerárgötu og Hörgárbraut, Þórunnarstræti og Þingvallastræti.

Þarna þurfum við að gera svo miklu betur! Við þurfum líka að hugsa til framtíðar! Hvernig sjáum við samgöngumál þróast á Akureyri á næstu áratugum? Hvernig nýtum við innlenda orkugjafa og stuðlum þannig að mengunarlausum samgöngum? Þótt allir fara á rafmagnsbíla þá er enn svifryksvandamál og umferðin minnkar ekki. Ég hef í góðra vina hópi nefnt að ég sé fyrir mér sporvagn sem gengur á 15 mín fresti á leiðinni Flugvöllur-Miðbær-Glerártorg-Norðurtorg og svo í framtíðinni annan sem gengur efri leið, Norðurtorg-Hlíðarbraut, Lundahverfi-Naustahverfi-Hamrar-Kjarnaskógur með amk. tveimur þvertengingum framhjá KA og Þór. Það eru rekin sporvagnakerfi í borgum með meira frost og snjó en hér og gengur vel! Stofnkostnaður er á við einn fótboltavöll hvor leið en rekstrarkostnaður hverfandi þegar kerfið er komið í notkun. Framtíðin er nefnilega nær en við höldum!

Við höfum valið, hvert viljum við stefna?

Ingimar Eydal Framsókn nr. 9 (genatengt) en á vini í öllum flokkum!