Timburmenn

Vilborg Gunnarsdóttir skrifar
Vilborg Gunnarsdóttir skrifar

Nú þegar rykið er að setjast eftir róstursama kosningabaráttu líður mér eins og ég sé með vott af timburmönnum.

Það gekk mikið á. Allir höfðu skoðanir á málunum og líflegar umræður spunnust hvar sem maður kom. Og þótt fjölskyldan mín hafi ekki öll verið á sama máli erum við að sjálfsögðu enn vinir.

Tímasetning kosninganna var gagnrýnd. Aðdragandinn væri um hásumar þegar Alþingi var ekki að störfum. Mikið var ég fegin að svo var því annars hefðu þingmennirnir yfirtekið umræðuna með hefðbundnum langlokum og leiðindum. Þeir fengu alveg nægan tíma samt.

Vissulega setti það leiðinda svip á umræðuna þegar vísvitandi var verið að afvegaleiða og blekkja fólk með röngum fullyrðingum sem erfitt var að vinda ofan af. Mér varð stundum hugsað til Samkeppniseftirlitsins sem bannar til dæmis orðalag auglýsinga ef þær orka tvímælis. Við þyrftum að fá svoleiðis „löggu“ í þjóðfélagsumræðuna. Ég veit að þar þyrfti að stíga varlega til jarðar svo tjáningarfrelsi verði ekki skert en það þarf að koma í veg fyrir að menn geti bullað að vild.

En það þarf að halda umræðunni um frekara samstarf á alþjóðavettvangi áfram. Ég óttast að við munum ekki fá jafn gott tækifæri til að skoða evrópusamstarf aftur þar sem samningsstaða okkar var sérlega sterk núna.

Áfram stelpur!

 

Að sumu leyti sakna ég atsins. Ég veit að það eru ekki allir sammála mér um það en ég er bara þannig gerð að hafa gaman af hressandi þjóðfélagsumræðu það er, ef hún er málefnaleg.

Skemmtilegast af öllu fannst mér samt að heyra og sjá glæný andlit í fjöl- og samfélagsmiðlum. Þau voru ýmist sérfræðingar á sínu sviði er bara fólk með skoðanir sem kunni að koma þeim á framfæri. Þarna fór fram klárt og vel gefið fólk sem brann fyrir málstaðinn. Þau voru áheyrileg og höfðu greinilega gaman af að viðra skoðanir sína og visku. Mér fannst mjög kærkomið að fá hvíld frá þingmönnunum okkar, þótt þeir hefði vissulega líka náð aðeins í gegn.

Þótt enn sé langt í næstu kosningar vona ég að einhverjir þessara einstaklinga taki slaginn og bjóði sig fram þegar þar að kemur.

En gleðin og friðurinn á meðan þingheimur tók sitt sumarfrí er úti. Þau eru sem sagt byrjuð aftur. Allt er ómögulegt; bókstaflega allt! Og mest er gagnrýnt það sem þeim sjálfum tókst aldrei að ná tökum á í langri stjórnarsetu.

Ég segi bara Áfram stelpur! Það var svo löngu orðið tímabært að til valda kæmi fólk sem hefur kjark til breyta og lætur ekki kvak héðan og þaðan buga sig.

Höfundur er áhugasamur um almenna velferð.

Nýjast