Ekki á þeim buxunum að leggjast í kör

Frímann á einni af sínum fjölmörgu myndlistasýningum á Húsavík. Mynd/Hafþór Hreiðarsson.

Frímann Sveinsson þekkja flestir Húsavíkingar sem Frímann kokk enda kom hann til Húsavíkur frá Norðfirði sem matreiðslumaður og starfaði sem slíkur í 35 ár í bænum, lengst af á sjúkrahúsinu. Enda þótt viðurnefnið muni eflaust tolla við hann það sem eftir er þó hann starfi ekki lengur við matreiðslu, þá er hann ekki síður þekktur sem myndlistamaður og tónlistamaður og verður sífellt meira áberandi sem slíkur.

Einkasýning í Bjarnahúsi

Á laugardag og sunnudag klukkan 13-18 er Frímann með einkasýningu í Bjarnahúsi á verkum sem hann hefur málað á þessu og síðasta ári. Þetta er langt frá því að vera fyrsta sýning Frímanns og alveg örugglega ekki sú síðasta enda viðurkennir maðurinn fúslega að vera snar ofvirkur.

„Nei, þetta er sko ekki mín fyrsta sýning skal ég segja þér, ég bara man það ekki þetta eru örugglega að verða 15-20 sýningar bara hér á Húsavík á síðast liðnum 25 árum,“ segir Frímann en hann hefur auk þess sýnt á Neskaupstað og í Hafnarfirði svo eitthvað sé nefnt.

Ofvirkur upp á síðkastið

„Það sem ég er að fara sýna núna eru vatnslitamyndir frá þessu og síðasta ári og eru hvorki fleiri né færri en 50 myndir, maður hefur verið hálf ofvirkur síðasta hálfannað árið eða svo,“ segir hann og hlær.

Um sölusýningu er að ræða og gengur þannig fyrir sig að þeim sem líst á mynd þá tekur viðkomandi hana á staðnum. Opið verður frá 13-18 bæði á laugardag og sunnudag.

Syngja inn vorið

„Þetta er svona örsýning og svo auðvitað kryddar maður þetta með smá söng. Klukkan 15 á laugardeginum ætlum við Unnur Mjöll Hafliðadóttir að flytja nokkur lög, gestum til ánægju og yndisauka. Allt saman íslensk lög sem fjalla með einum eða öðrum hætti um vorið og vorkomuna,“ segir Frímann og bætir við að hann trúi því innilega að vorið sé hreinlega mætt í garð.

Sífellt að endurnýja sig

Þau sem hafa fylgst með Frímanni vita að sem listamaður er hann stöðugt að þróa sig áfram og leikur sér með ólíka stíla. Á sýningunni um helgina sýnir hann á sér enn eina hliðina.

„Þetta eru allt vatnslitamyndir, bæði í gamansömum tón og landslags og allt þar á milli í öllum mögulegum stærðum,“ segir Frímann og bætir við að hann reyni stöðugt að vera endurnýja sig hvað varðar stíl og innblástur.

„Þetta hefur sveiflast svolítið, maður hefur verið að fara úr einum stílnum í annan. Núna undanfarið hef verið að detta í að mála léttleikandi hænur og fíguratívar myndir. Þá hef verið að nota prentaðan pappír líka sem ég hef verið að festa inn í þessar myndir og lita. Þetta er öðruvísi stíll hjá mér núna á þessari sýningu. Þær eru litaglaðar þessar myndir og fanga augað,“ útskýrir Frímann.

Lærði af goðsögninni

Aðspurður segist Frímann vera búinn að mála af einhverju viti í 25 ár en kveikjan að þessum mikla myndlistaráhuga má rekja til fallins meistara sem við Húsavíkingar köllum okkar eigin, en það er enginn annar en Sigurður Hallmarsson eða Diddi Hall.

„Þegar ég flyt hingað til Húsavíkur fyrir 40 árum síðan þá sé ég myndir eftir Didda Hall og það hreinlega heltók mig. Ég hafði aðeins verið að mála og teikna í frístundum en það heillaði mig alveg þegar ég sá myndirnar hans Didda og ég fór hreinlega til hans í nám. Sótti þrjú námskeið hjá honum hér á árum áður ásamt fleirum; ég fór líka inn á Akureyri á námskeið og svo hafa komið hingað menn að sunnan með námskeið. Ég hef svona í gegnum þetta ferli þróað minn stíl og gengið bara vel,“ segir Frímann og bætir við að hann hafi alltaf nóg fyrir stafni þó hann eigi að heita vera lagstur í helgan stein, þá geti hann illa hugsað sér að setja tærnar upp í loft.

Alltaf að

„Nei, aldeilis ekki, það eru fjögur ár síðan ég hætti að vinna og ég er kominn alveg ákaf í listina, bæði tónlistina og máleríið, nú hefur maður nógan tíma til að stússast í þessu og maður er alltaf að. Það gefur þessu lífi gildi,“ segir Frímann léttur í bragði.

Málar þú á hverjum degi?

„Já ég hef gert það í vetur, hugsa að ég grípi í pensil á hverjum degi þennan tíma. Ég er svo heppin að vera með góða aðstöðu heima í sér herbergi þar sem ég get staðið upp frá þessu hvenær sem er án þess að þurfa ganga sérstaklega frá og þess vegna mála ég í hvert sinn sem andinn kemur yfir mig, en ég er ekki með sérstaka rútínu eins og að mæta í vinnu,“ segir Frímann aðspurður um hvort hann hafi einhverjar strangar rútínur hvað listina varðar.

„Og svo á meðan umferðin er að þorna þá hendir maður sér í að spila eitt eða tvö lög á gítarinn, svo heldur maður áfram þegar það er þornað. Það er þannig með vatnslitina, maður þarf alltaf að bíða á milli,“ segir Frímann ennfremur en gítarinn hefur hann alltaf haft nærri sér frá því hann var tíu ára gamall.

Skúffuskáld enn um sinn

Þegar blaðamaður gerist svo frakkur að spyrja hvort það hljóti ekki að vera plata í farvatninu, þá þvertekur Fríman fyrir það en miðað við fularfull svörin þá á hann engu að síður efni í plötu eða tvær.

„Nei, guð almáttugur, það er ekkert svoleiðis á döfinni. Ég held samt að allir sem spila á hljóðfæri eigi einhvers staðar ofan í skúffu lag og texta, það er ég alveg viss um en sumir vilja bara hafa þetta fyrir sig og aðrir bara í skúffunni og það fer aldrei neitt lengra. Þannig er það með mig, í tónlistinni altsvo,“ segir Frímann Kokkur að lokum.