Þegar maður heldur að nú kunni maður allt sem vert er að kunna kippir lífið í mann og minnir á að svo sé nú hreint ekki. Fljótfærni er mér í blóð borin og fljótfærnin varð mér að falli síðasta Uppstigningardag.
Þegar ég ætlaði að stíga upp eins og Jesú forðum, þá endaði það með hrapi enda ég bæði mannleg og óguðleg. Fyrir vikið sit ég uppi með brotinn hægri handlegg.
Og þá er það lærdómurinn! Það er margt sem ég er að læra þessa dagana. Að beyta vinstri hendinni við allt sem sú hægri hefur séð um í rúm 60 ár er snúið svo ekki sé meira sagt. Smáverk eins og að tannbursta sig, skeina, klæða, smyrja brauð og skrifa krefst umhugsunar og nýrra vinnubragða. Þessi pistill er t.d. pikkaður með vísifingri vinstri handar og drjúgur tími fer í leiðréttingar.
Að leysa krossgátur rekur nokkuð lengri tíma en venjulega vegna skriftarinnar. En skítt með það af tíma hef ég nóg enda óhæf til vinnu. Það er kanski það versta, tilfinningin að vera bregðast vinnustöðunum mínum og samstarfsfólki og að fjarvera mín auki álag á þau.
En hei!
Ég dó ekki, og ég er ekki ómissandi, frekar en aðrir og þar liggur kanski mesti lærdómurinn!
Með hækkandi aldri er kominn tími til að minna sig á að kirkjugarðar heimsins geyma fullt af ómissandi fólki eins og mér;)
