„Ég trúi því að innsæið sé eitt mikilvægasta leiðsagnarkerfið okkar í gegnum lífið“

Jóga er enn eitt púslið í lifspúsl Huldar. Myndir/Aðsendar

Huld Hafliðadóttir stendur fyrir viðburðinum Mjúkri lendingu fyrir konur í Tungulendingu – helgi þar sem kyrrð, náttúra og rými til að hægja á sér eru í forgrunni

„Ég ætla aldrei að hætta þessu!“

Þetta voru fyrstu viðbrögð Huldar Hafliðadóttur þegar hún kom heim úr sínum fyrsta jógatíma fyrir um 16 árum. Hún hafði lengi fundið fyrir löngun til að prófa jóga en það var ekki fyrr en eftir að hún hafði eignast eldri börnin sín tvö sem hún lét loks verða af því.

Eitthvað gerðist strax í þessum fyrsta tíma.

„Mér fannst jóga vera enn eitt púslið í lífspúslið mitt sem gerði mig einhvern veginn heilli,“ segir Huld.

Nokkrum mánuðum síðar var hún sjálf farin í jógakennaranám. Upphaflega var ekki endilega ætlunin að gerast kennari, en þegar leið á námið fann hún sterka köllun til að miðla því sem hún hafði sjálf fundið í jóganu.

Sú vegferð hefur haldið áfram allar götur síðan og í byrjun október stendur Huld meðal annars fyrir viðburðinum Mjúkri lendingu kvenna í Tungulendingu á Tjörnesi, þar sem markmiðið er einmitt að gefa konum tækifæri til að stíga út úr amstri hversdagsins, hægja á sér og finna aftur tenginguna við sjálfar sig.

Alkóhólismi og meðvirkni hluti af tilverunni

Huld er fædd og uppalin á Húsavík á níunda áratugnum. Áhugi hennar á persónulegum vexti og andlegri vinnu kviknaði þó löngu áður en jógað kom inn í líf hennar.

„Það er í raun kannski milli tvítugs og þrítugs sem ég fer að huga að og fá áhuga á að vinna í sjálfri mér. Það kemur til þannig að ég var í raun komin í þrot sjálf.“

Huld ólst upp við alkóhólisma og mikla meðvirkni og segir áhrifin hafa sett mark sitt á hana framan af ævinni.

„Það er þannig með andlega sjúkdóma og fíknisjúkdóma að þeir hafa áhrif á alla í kring og oft veikist fólk líka sem stendur þeim veiku næst. Þessum sjúkdómum fylgir mikill feluleikur og óheiðarleiki og maður eiginlega týnir sjálfum sér. Og þannig var það hjá mér, ég var í raun alveg týnd.“

Allsgáð í 20 ár

Upp úr tvítugu kynntist Huld 12 spora samtökum og segir þá vinnu hafa orðið grunninn að þeirri vegferð sem hefur fylgt henni síðan. Nokkrum árum síðar hætti hún sjálf að drekka og á þessu ári eru liðin 20 ár síðan hún tók þá ákvörðun.

„Eftir það finnst mér leiðin hafa legið meira og minna inn á við. Að finna sjálfa mig, kynnast sjálfri mér og lifa í sátt og samlyndi við sjálfa mig.“

Sambandið við okkur sjálf sé að hennar mati grunnurinn sem önnur sambönd byggja á.

„Það er mikilvægt að hlúa að sjálfum sér, tengja við og hlusta inn á við. Umfram allt að vera heiðarlegur við sjálfan sig og ekki svíkja sjálfan sig til að þóknast öðrum.“

Til vinstri má sjá Huld endurnærða eftir eftir gongspil í glæsilegu nýuppgerðu tönkunum á Raufarhöfn. Hægra megin hefur Huld stungið                                                                                                                                       sér til sunds á sínum eftirlætis stað: Tungulendingu á Tjörnesi. 

Jóga er ekki bara teygjur og stöður

Jógakennslan þróaðist fljótt eftir námið. Huld byrjaði á að kenna Kundalini jóga, sem hún lýsir sem kröftugu og umbreytandi kerfi. Síðar bætti hún við sig þekkingu og bauð meðal annars upp á krakkajóga og skrifstofujóga.

Á síðustu árum, og sérstaklega eftir kórónuveirufaraldurinn, hefur áherslan þó færst meira yfir í slökunartengdar leiðir.

Hún hefur meðal annars kennt Jóga Nidra, boðið upp á gongslökun og kakóhugleiðslur og náttúran hefur fengið sífellt stærra hlutverk í því sem hún gerir. Á sumrin hefur hún staðið fyrir náttúruhugleiðslum og ásamt Arnbjörgu Kristínu Konráðsdóttur, vinkonu sinni boðið upp á gongsiglingar á Skjálfanda í samstarfi við Norðursiglingu um árabil.

Þótt orðið jóga kalli kannski fyrst fram mynd af teygjum og ýmsum líkamsstöðum hjá mörgum segir Huld það í raun aðeins lítinn hluta af heildinni.

„Þegar öllu er á botninn hvolft snýst jóga ekki um teygjur eða stöður eins og margir kannski halda, heldur um leiðina heim, heim í kjarnann.“

Hún bendir á að orðið jóga vísi upprunalega til þess að sameina.

„Mér finnst fallegt að tala um jóga sem vegferð; leiðina að einingu, einingu við sig sjálfan, við núið og við umheiminn.“

Norðurstjarnan sem leiðarstjarna

Hluti af dagskrá Mjúkrar lendingar er hugleiðsluganga við Skeifárfoss. 

Huld hafði kennt jóga í nokkur ár þegar Spirit North varð til sem ákveðin umgjörð utan um starfið.

„Mig langaði að skapa umgjörð utan um sjálfa mig og jógakennsluna og einhvern veginn kom nafnið til mín á þeim tíma.“

Með tímanum þróaðist Spirit North yfir í það sem Huld lýsir sem upplifunarkonsepti þar sem hugleiðsla, sjálfsmildi og náttúrutenging eru leiðarljósin.

Nafnið sjálft hefur fleiri en eina merkingu

„North vísar auðvitað sterkt í staðinn og norðrið, sem hefur alltaf verið stór hluti af mér, en líka í Norðurstjörnuna sem leiðarstjörnu og hugmyndina um að fylgja sinni köllun og finna sína einstöku leið.“

Þegar hugmyndin var að mótast fékk hún spænska vinkonu sína til að hanna merki Spirit North. Þar má bæði sjá sterka vísun norður á bóginn og til fjalla og náttúrunnar sem Huld segist tengja sérstaklega sterkt við.

Mýkt í heimi sem krefst sífellt meira

Áður en Mjúk lending varð til hafði Huld ásamt Arnbjörgu haldið svokölluð retreat, eða hlédrög, í Flatey á Skjálfanda nokkur sumur. Hún hefur sömuleiðis sjálf sótt ýmis konar sambærilega viðburði, bæði hér heima og erlendis.

„Það er eitthvað við það að kúpla sig út yfir helgi, hlúa að sjálfri sér og koma endurnærð til baka.“

Tungulending hafði lengi verið í huga hennar sem staður þar sem hægt væri að skapa slíka helgi.

„Ég hafði lengi horft til Tungulendingar sem staðsetningar sem mig langaði að skapa einhverja töfrahelgi á.“

Nafnið Mjúk lending kom svo eiginlega af sjálfu sér eftir eina slíka helgi.

„Það er svolítið eins og maður lendi betur í sjálfum sér. Og það að bjóða mýkt og mildi í heimi sem krefst alltaf meira og meira af okkur, meiri hraða og fleiri verkefna, þá fannst mér þetta svo viðeigandi.“

Það sem gerist á helginni er að mörgu leyti einfalt: það hægist á taktinum.

„Krafan um að vera stanslaust að hverfur.“

Huld segir margar konur þekkja vel þá tilfinningu að vera nánast stöðugt á vaktinni.

„Í nútímasamfélagi erum við flest með marga hatta og þær konur sem eiga börn þekkja það að vera nánast alltaf á vaktinni, vera alltaf tilbúnar að stökkva til, græja og gera.“

Þegar þannig er lifað dag eftir dag sé auðvelt að færa sjálfa sig sífellt neðar á forgangslistann.

„Með tímanum lendum við aftar á forgangslistanum og gleymum hversu mikilvægt það er að fylla á okkar eigin tank.“

Helgi eins og Mjúk lending skapar að hennar sögn rými til að stíga út úr því mynstri, finna sjálfa sig aftur og velta fyrir sér hvað skiptir raunverulega máli.

„Ég tala stundum um að stilla sinn innri áttavita, finna hvert maður vill stefna, því oftar en ekki erum við á einhverri sjálfsstýringu sem við breytum ekki nema við stígum út úr mynstrinu og horfum á það úr fjarlægð.“

Þegar helginni lýkur vonast Huld fyrst og fremst til þess að konurnar fari heim með meiri ró, sátt og tengingu við sjálfar sig.

Töfrastaður við hafið

Tungulending er ekki tilviljunarkennd staðsetning fyrir Huld. Hún hefur sterkar persónulegar tengingar við staðinn.

„Þessi staður hefur verið mér kær lengi. Við hjónin giftum okkur hér á bryggjusporðinum fyrir 11 árum og fyrir mér er þetta algjör töfrastaður, þar sem tíminn einhvern veginn stöðvast um leið og ég stíg út úr bílnum.“

Skjálfandaflói og nálægðin við hafið skipta hana miklu.

„Að vera alveg við hafið, þannig að þú finnur sjávarilminn og liggur við saltbragð í loftinu, er alveg magnað að mínu mati. Útsýnið er stórbrotið líka og já, að mínu mati er þetta bara hinn fullkomni griðastaður.“

Staðurinn á einnig sína sögu í lífi Huldar. Martin Varga, þýskur fósturbróðir hennar frá því hún var skiptinemi í Þýskalandi, byggði þar upp gistiheimili og opnaði staðinn á ný fyrir gestum eftir að upprunalega byggingin hafði staðið lítið nýtt um árabil.

Fólk leitar eftir ró

Mjúk lending hefur verið haldin undanfarin ár og fullt hefur verið á helgarnar. Konurnar sem koma eru ekki eingöngu úr nærumhverfinu.

Flestar koma frá Húsavík, Akureyri og úr Mývatnssveit en einnig hafa konur lagt leið sína frá Egilsstöðum og Reykjavík.

„Ég held að það fari svolítið eftir hversu mikið þetta höfðar til þín eða kallar á þig. Stundum finnum við köllun að gera eitthvað og látum þá fátt stoppa okkur í því að fylgja því eftir.“

Huld telur fyrst og fremst frið, hvíld og ró fyrir taugakerfið vera það sem konurnar eru að leita að.

„Að fá að draga sig aðeins út úr hversdeginum og gefa sér rými til að hlaða batteríin.“

Og hún finnur greinilega fyrir aukinni þörf fyrir slíkt.

„Því hraðari og kröfuharðari sem heimurinn verður, því meira vex þörf okkar fyrir kyrrð og einfaldleika.“

Það tekur tíma að lenda

Síminn er líklega eitt skýrasta tákn hins hraða nútímasamfélags. Við erum nánast alltaf tiltæk, alltaf með eitthvað fyrir augunum og sífellt að bregðast við einhverju.

Huld segist sjá áhrif þess greinilega hjá fólki.

„Ég sé það helst í því hversu margir eiga erfitt með að finna ró og bara vera, án þess að þurfa stöðugt að gera eitthvað eða bregðast við einhverju. Við erum orðin svo vön því að vera alltaf aðgengileg, alltaf með eitthvað á skjánum og stöðugt áreiti í kringum okkur.“

Þetta geti haldið fólki í stöðugu spennuástandi.

„Maður finnur stundum að það tekur fólk tíma að lenda þegar það kemur í rými þar sem eina markmiðið er að slaka á og gefa eftir.“

Stundum þurfi ekki flóknari aðgerð en einfaldlega að leggja símann frá sér.

„Mér finnst áhugavert hvað fólk finnur oft mikinn mun þegar það fær einfaldlega rými til að leggja símann frá sér, vera úti, anda og vera ekki að svara neinu eða sinna neinum í smástund.“

Þá geti orðið skyndilega augljóst hversu mikið áreiti hefur verið til staðar allan tímann.

„Þá finnur maður oft fyrst hversu mikill hávaði hefur verið í kringum mann, og jafnvel innra með manni.“

Að koma heim í sig

Tenging við náttúruna skipar stóran sess ferðalagi Huldar um lífið. Að neðan má sjá konur slaka á eftir vel heppnaða náttúruhugleiðslu.

 Þegar helginni lýkur vonast Huld fyrst og fremst til þess að konurnar fari heim með meiri ró, sátt og tengingu við sjálfar sig.

Ekki síður skiptir máli að þær taki með sér einföld bjargráð sem nýtast áfram þegar hversdagurinn tekur aftur við.

Sjálf segir hún starfið vera ótrúlega gefandi.

„Það er ólýsanlega gefandi að sjá og upplifa konur finna sig aftur, endurheimta sig og einhvern veginn koma heim í sig.“

Auk þess segir hún það dýrmætt að fá að skapa rými þar sem persónulegur vöxtur getur átt sér stað.

„Við gefum eftir og slökum inn í þá útgáfu af okkur sjálfum sem við viljum vera og rækta.“

Þessar helgar skilja líka mikið eftir hjá henni sjálfri.

„Gleði, þakklæti, en ekki síst innblástur og sterka tilfinningu fyrir tilgangi. Ég fer oft sjálf heim endurnærð af samveru, samtölum og þeirri einlægu tengingu sem skapast.“

Það sé kannski einmitt ástæðan fyrir því að hún heldur áfram.

„Að fá að vinna við eitthvað sem mér finnst hafa raunverulegt gildi fyrir annað fólk og jafnvel breytir lífi þeirra á jákvæðan hátt er líklega það sem fær mig helst til að halda áfram.“

Næsta skref gæti legið út fyrir landsteinana

Það er ýmislegt á döfinni hjá Huld og Spirit North. Hún hyggst áfram bjóða upp á Jóga Nidra námskeið á Húsavík ásamt Jónu Birnu Óskarsdóttur vinkonu sinni og halda reglulegar kakóhugleiðslur.

Þá hefur hana lengi langað til að færa náttúruhugleiðslurnar yfir á veturna.

„Ég sé alveg fyrir mér að láta verða af því í vetur þegar rétta tækifærið gefst.“

Og þegar kemur að Mjúkri lendingu og sambærilegum retreat-helgum er hugurinn farinn að leita lengra.

„Mig hefur lengi langað að taka þær á næsta stig og bjóða upp á retreat erlendis. Ætli það verði ekki bara næsta skref,“ segir Huld í léttu bragði.

Samhliða Spirit North hefur hún einnig verið að þróa systurverkefnið Let’s Grow, þar sem áherslan er enn skýrar á persónulegan vöxt, meðvirkni og samskipti. Undir þeim merkjum hefur hún meðal annars haldið fyrirlestra og vinnustofur fyrir vinnustaði.

Þann anga vill hún þróa áfram, meðal annars með meiri áherslu á innsæi og að styðja fólk, sérstaklega mæður, til að tengjast betur eigin innri áttavita.

„Ég trúi því að innsæið sé eitt mikilvægasta leiðsagnarkerfið okkar í gegnum lífið. En í öllu áreitinu og hávaðanum eigum við stundum erfitt með að heyra í því og okkur skortir jafnvel kjark til að fylgja því eftir,“ segir Huld að lokum.

Kannski er það einmitt kjarninn í því sem Huld hefur verið að fást við undanfarna tvo áratugi – fyrst í eigin lífi og síðar í starfi sínu með öðrum. Að hægja nægilega mikið á sér til að heyra hvað innri áttavitinn hefur að segja.

Eða, svo notuð séu hennar eigin orð, að lenda aðeins betur í sjálfri sér.