Lof og söknuður á Kristjánsbakarí

Kristjánsbakarí við Hrísalund
Kristjánsbakarí við Hrísalund

Þegar ég var barn, á leið úr Síðuskóla og röltandi í Glerárskóla í einhvers konar hreyfingu sem mér fannst alltaf kvöð, gat ég huggað mig við þá tilhugsun að á leiðinni til baka kæmum við vinkonurnar við í Sunnuhlíð. Þar var Kristjánsbakarí með útibú, og við keyptum okkur snúð fyrir 90 krónur sem við borðuðum úr plastpokanum á leiðinni upp brekkuna í næsta tíma í skólanum.

Ég á margar minningar úr bakaríinu. Hvort sem það var extra stór amerískur kleinuhringur, djúpsteiktur á staðnum, þessi með ljósu röndinni í miðjunni, brúðartertuskrautið í glugganum, fermingartertan mín, franskbrauðið eða byltingin með hjúpaða snúðnum.

Síðar, þegar ég vann í Bónus sem unglingur, var það ómetanlegur lúxus að hafa bakarí í sama húsi. Að geta labbað nokkur skref frá kassanum og náð mér í Cheerios-hjúpaðan kleinuhring eða pizzusneið í Langholtinu gerði kaffitímann extra ljúfan.

Bréfritari saknar amerískra frá Kristjáns

Allt var þetta æðislegt og á seinni árum hef ég farið þangað með mín börn, fengið mér kleinu og kaffi og deilt þeirri upplifun með þeim.

Nýir eigendur hafa tekið við og því miður er Kristjánsbakarísdraumurinn úti, þó svo að þeir segi að sama uppskrift sé notuð. Snúðurinn er ekki sá sami, kleinuhringirnir eru innfluttir frá Bandaríkjunum, bakaríslyktin á brekkunni fær ekki lengur að njóta sín og við erum fátækari fyrir vikið.

Takk, Kristjánsbakarí, fyrir öll árin.

Nýjast