Fram á nótt

Akureyri

Börn og aðrir minna þroskaðir menn

-Það vill svo til að börn undir lögaldri eiga það til að þvælast um á kvöldin og næturnar um helgar í miðbænum. Þetta getur varla talist eðlilegt þó svo að hægt sé að rekja þetta aftur um áratugi. Reglurnar eru nokkuð skýrar um útivistartíma barna og það ber að fara eftir þeim. Þær eru ekki eins og göngustígur sem liggur í 90° gráða beygju og allir stytta sér leið yfir grasið í stað þess að taka vinkilbeygju. Lög og reglur eru ekki sveigjanlegar þó svo að eitthvað hafi verið gert áður. Það er t.d. bannað að keyra á yfir 90 km hraða á þjóðvegum þó svo að margir geri það af og til eða oftast. Lögreglan myndi geta sinnt mun betur meira áríðandi störfum ef hún þyrfti ekki að hafa afskipti af ungmennum sem eru þar sem þeir eiga ekki að vera. Það er auk þess réttur barna og unglinga að foreldrar og forráðamenn setji þeim ákveðnar og skýrar reglur sem á að fara eftir.

Fóru að gramsa í mínum einkamálum þegar ég var óharðnaður enn.

Samfélagsmiðlar eru hættulegir einkamálum einstaklinga. Inni á samfélagsmiðlum er allur andskotinn geymdur, bæði eitthvað merkilegt og líka það sem manni finnst meinlaustm, fyndið og viðeigandi á því augnabliki sem það er sett inn. Seinna meir verður það ekki lesið í réttu samhengi og / eða í ljósi þess hvenær og í hvaða aðstæðum það var sett inn. Minna þroskaðir menn munu þá geta nýtt sér þetta innlegg á miðlunum í miður góðum tilgangi og ná e.t.v. höggi á viðkomandi. Þá er hægt að gera orð Billy Joels að sínum “ ég er saklaus “ (I am an innocent man). Maður verður nefnilega alltaf óharðnaður á samfélagsmiðlum því að maður veit aldrei hvernig vindarnir blása í framtíðinni. Það sem getur verið alveg “rock solid” í dag getur verið lágkúrulegt og meiðandi á morgun. Þeir sem ganga hvað harðast fram í því að dæma það sem var gert í fortíðinni á forsendum dagsins í dag eiga á hættu að lenda í sama dómstól þegar fram líða stundir. Sumt einfaldlega fyrnist, á meðan alvarlegir glæpir gera það ekki.

Átti erfitt með að miðla málum.

Hæfileikinn til að miðla málum er gríðarlega vanmetinn. Það virðist vera þannig í þjóðfélaginu í dag, sérstaklega á pólitíska sviðinu, að menn ganga fram með sína hugmynd eða sinn tilgang og þurfa að ná því fram sem þeir stefna að án þess að taka tillit til annarra. Þetta sést mjög vel á þéttingu byggðar á kostnað grænna svæða sem íbúar vilja gjarnan halda í. Einhver öfl innan stjórnmálaflokkanna, og það virðist ekki skipta máli hvaða staf þessir flokkar skreyta sig með, hafa mikil áhrif og þau stefna ljóst og leynt að því að fá sinn skerf af landi til að ráðskast með. Sum þessara afla beita vel þekktri aðferð sem er að heimta helling en stefna á að fá aðeins minna samþykkt. Hér á Akureyri hafa íbúar þurft að berjast fyrir alls kyns reitum sem þeir vilja halda í en verktakar og bæjaryfirvöld láta eins og ekkert sé og stofna grænum reitum sífellt í hættu með því að teikna inn á þá byggingar og stundum engar smá byggingar heldur margra hæða blokkir sem standa við hlið lágreistrar byggðar. Þarna má alveg virkja hæfileikann í að miðla málum. Auk þess eru bæjarfulltrúar kosnir til að stjórna bænum á forsendum íbúanna en ekki fárra frekra fyrirtækjaeigenda.

Sigurður Bibbi Sigurðsson

Þú varðst að ganga rekinn í kút til þess að verða ei fyrir aðkasti mannanna.

Meðvirkni í samfélaginu ríður ekki við einteyming. Það verða allir að stökkva á alla vagna og það skjótt og örugglega til að verða ekki fyrir aðkasti eða niðurrifi. Sjálfstæð hugsun og sjálfstæður vilji skal víkja fyrir vinsælustu hugmyndunum. Við þurfum að berjast gegn þessu því annars er hætta á að aðeins háværustu og / eða vinsælustu raddirnar heyrist. Það þarf að brjóta þessa meðvirkni á bak aftur. Það má skamma börnin sín, jafnvel börn annarra ef þau haga sér ekki eins og á að haga sér. Það má banna börnum að vera í símum sem foreldrar eiga. Enn og aftur er það barnanna hagur að reglur séu skýrar og farið sé eftir þeim. Börn og unglingar vilja gott utanumhald þar sem þau finna að fullorðnum finnist vænt um þau og ákvarðanir varðandi þau eru teknar með þau í huga. Stundum má hafa börn og/eða unglinga með þegar reglur eru mótaðar en stundum þarf bara að setja reglur án aðkomu þeirra. Sem dæmi um það er útivistartími. Hann á ekki að vera samningaratriði nema hann sé styttri en reglugerðir segja til um. Það má og á að taka slagi þar sem maður veit að maður stendur fyrir réttlæti. Símareglur í skólum eru eða eru ekki og það er ákvörðun skólans, útfærslan á þeim getur verið samningsatriði.

Það á ekki að horfa framhjá andlegu og líkamlegu ofbeldi því að það gæti komið sér illa fyrir mann að skipta sér af. Það á ekki að láta lífið fljóta hjá í þægindarammanum til að ýta ekki á nein kýli, því þá fjölgar bara kýlunum og þau verða sjálfsögð.

Mitt vandamál er á andlega sviðinu.

Andleg veikindi hafa alltaf verið til staðar en falin í þöggun og feimni. Í dag er öldin önnur, menn tala um líðan sína og það er viðurkennt að alls kyns andleg vanlíðan eru veikindi en ekki óyfirstíganlegar hindranir sem má ekki tala um. Draugar fortíðar - hlaðvarp - tala mjög opinskátt um þunglyndi og hvernig það hagar sér. Það er nefnilega þannig að það þarf að tala um þessi veikindi til að aðrir geti áttað sig á því hvað er að hrjá þá. Hvað heitir það ef maður leggst í rúmið og getur ómögulega haft sig á fætur þó svo að maður sé líkamlega hress. Ef ekki eru til orð um þessa líðan þá er svo erfitt að lýsa því. Flestir svara því til að þeim líði ágætlega ef þau eru spurð enda vonar spyrjandinn og býst við því að það verði svarið. Ef svarið er á annan hátt þá væri nú gott ef spyrjandinn gæfi sér tíma til að hlusta á þann sem líður ekki vel til að vita hvort hann geti gert eitthvað til að bæta líðanina. Það er nefnilega þannig að þegar öðrum líður vel, sérstaklega af því að maður á þátt í því, þá líður manni sjálfum betur.

Hugsanirnar heimskar sem gínur á húsveggjum

Flest okkar fá óteljandi hugmyndir á hverjum degi, sumar eru frábærar en aðrar eru það ekki. Við erum flest þeirrar gáfu gædd að geta skilið á milli góðra og slæmra hugmynda. Verstu hugmyndirnar fá að sigla sinn veg og hverfa úr minninu. Góðu hugmyndirnar fá pláss og tíma til að þróast. Við þurfum að vera dugleg að segja frá þessum góðu hugmyndum og leyfa öðrum að taka þátt í þróun þeirra annars verður gagnrýn hugsun e.t.v. ekki fyrir hendi þegar kemur að framkvæmdinni. Betur sjá augu en auga. Við þurfum líka að vera dugleg að varpa hugmyndum fram ef eitthvað skyldi nú koma fyrir okkur sem veldur því að við komum þeim ekki frá okkur. Þá deyja allar frábæru hugmyndirnar okkar með okkur. - og ekki bara hugmyndir. Allt það sem við viljum segja við okkar nánustu eða samstarfsmenn en erum alltaf að leita að rétta tímanum til að segja það. Það á bara að láta vaða. Annað hvort fær maður jákvæð viðbrögð eða ekki. Það er ekkert flóknara en það og maður verður bara að taka því að allt það sem manni finnst frábært er ekkert endilega frábært í augum annarra. Til dæmis þessi grein. Mér finnst hún fín en geri mér alveg grein fyrir því að öðrum finnst það ekki og ég bara lifi með því og finnst það eiginlega bara gott því þá er fólk að taka sjálfstæða ákvörðun.

Þú ættir að sjá andlitið á liðinu

Það er gríðarlega gaman að koma fólki á óvart. Það skiptir ekki máli hvort maður er að bregða því eða færa þeim skemmtilegar fréttir. Maður getur séð á andliti þeirra sem maður er að hrekkja eða spjalla við hvernig viðbrögðin verða. Andlitsbreytingar eru fyrstu viðbrögð og það er mikilvægt að geta lesið í þau viðbrögð til að vita hvort maður á að flýja af hólmi áður en maður hlýtur eitthvað verra af eða hvort maður geti hlegið með viðkomandi eða glaðst. Það sama má segja ef slæmar fréttir eru færðar einstaklingi. Andlitið mun lýsa því hvernig framhaldið verði, hvort þetta hafi einhver áhrif á viðkomandi eða hvort það kemur grátur, eða önnur sorgarviðbrögð. Andlitið lýsir innri tilfinningum.

Í gær átti samstarfskona mín leið framhjá bílnum mínum þar sem ég sat og var að fara að setja hann í gang. Ég hinkraði aðeins til að hrekkja hana og lagðist á flautuna þegar hún stóð fyrir framan bílinn. Hrekkurinn tókst. Hún hrökk í kút og kork og andlitið varð skelfingu lostið. En þar sem þetta var nú saklaust og hjartaáfallið kom ekki, þá vona ég að mér verði fyrirgefið - alla vega fyrir jól.

Er það sér við þessum vandræðum við bökum

Það eru alltaf allir að valda vandræðum út og suður. Stundum veit maður af þessum vandræðum og reynir að gera eitthvað í því að laga það en stundum veit maður ekkert að maður er að valda vandræðum og getur þar af leiðandi ekkert gert í því að bæta fyrir þau. Þá lendir það á öðrum að greiða úr þeim vandræðum. Það getur til dæmis verið að þú sért að keyra þinn sunnudagsísrúnt um bæinn í þokkalegum rólegheitum á þínum sígilda 25 km hraða þegar ísinn er sleiktur og soginn upp úr brauðforminu. Fyrir aftan þig er einhver að þenja sig en þú veist nú betur en að aka hratt með ís lekandi niður handarbakið á þér. Eftir dágóðan spöl beygir þú en hinn heldur hratt beint áfram og flautar á þig. Hann var kannski með slasaðan son sinn í bílnum á hraðferð á bráðamóttökuna og þarf núna að keyra enn hraðar en ella því að hann lenti fyrir aftan þig. Þú hefur hins vegar ekki hugmynd um þetta enda öll einbeitingin á að klára ísinn áður en hann bráðnar. Það er ekkert hægt að segja við því, þannig að vandræði sem við bökum öðru fólki, mörgum sinnum á dag alla daga ársins er annarra að ráða fram úr. Rétt eins og þú þarft að ráða fram úr ótal vandamálum sem hægt er að tengja framgangi annarra. Bara það að límmiði með dagsetningu á fiskipakkningunni er svo krumpaður eftir þann sem setti hann á, að fiskurinn er útrunninn þegar þú ætlar að nota hann þvi að þú hélst þann 18. febrúar að það stæði 19. á miðanum á meðan það var 15. feb. Við getum ekkert hlaupið í þetta fólk með skammir. Við tökumst bara á við þetta af æðruleysi og í rólegheitum. Bölvum kannski smá. En það að æsa sig upp er ekki til neins. Það græðir enginn á því að æsa sig yfir þessu. Reyndar má bara segja að æsingur leysir engan vanda hvergi og aldrei. - Tökum lífinu með ró.

Hvernig kemst ég inn þegar allt er orðið hljótt - og vera með um sinn að djamma….

Innbrotsfaraldur kemur reglulega upp í umræðunni, ýmist hér á Akureyri eða annars staðar á landinu þegar óboðnir gestir reyna að komast inn þegar allt er orðið hljótt. Fólk á það til að tengja þetta við útlendinga en ég get alveg fullyrt það að einn og jafnvel tveir Íslendingar hafa brotist inn. Það að byrja alltaf á útlendingum og svo aðkomumönnum þegar eitthvað misjafnt kemur upp er undarlegt. Það skiptir nefnilega engu máli hvaðan fólkið er sem brýtur af sér. Það er afbrotið sem skiptir máli og að það verði upplýst og þeir sem standa að því fái sína refsingu. Hvaðan fólkið er er algjört aukaatriði.

Það er hægt að tengja þetta við fyrri orð um að ef lögreglan væri ekki upptekin við að koma unglingum til síns heima þegar komið er fram yfir útivistartíma þá væri lögreglan e.t.v. á ferðinni um bæinn og fylgdist með grunsamlegum mannaferðum. Það er nefnilega oft þannig að hlutirnir hanga saman. Hins vegar er bara best að læsa og benda þeim sem reyna inngöngu á að fara bara að djamma …. fram á nótt.