Ég horfði á Kastljós og hlustaði á forstjóra Landsspítalans. Og enn og aftur flýgur orðið sem er farið að fara illilega í mínar fínustu:
Fráflæðisvandi.
Rúmlega 120 rúm teppt af gamalmennum sem stífla eðlilegt flæði sjúklinga milli deilda á spítalanum. Það er aumt að vera allsstaðar fyrir. Aumt er að vera orðinn fráflæðisvandi spítalans, samfélagsins. Allar þær sístarfandi hendur, tilheyrandi fólkinu sem vann og spann og byggði upp þjóðfélagið sem við búum í. Nú skjálfandi, máttlitlar, lasnar. Og allsstaðar fyrir.
Fráflæðisvandi. Orðið er til þess fallið að steypa hópinn saman í eitt stykki andlitslaust vandamál. Það er bara þægilegra. Draga athyglina frá því hversu illa þjóðfélagið hefur brugðist sínum elstu þegnum. Bestu þegnum. Laun stritsins, langra vinnudaga og andvökunótta; að vera orðinn hluti vanda. Fráflæðisvanda.
En þetta er ekki bara á Lansanum, þetta vandamál. Fráflæðisvandinn er líka á SAk. Og fyrir mér er hann ekki vandi og fyrir mér er hann ekki andlitslaus. Hann er að verða 97 ára og hefur hingað til ekki slitið gólfdúkum heilbrigðisstofnanna. Fengi hann einhverju um ráðið væri hann enn að brasa eitthvað heima. Og eins er það með alla hina, þetta fólk er ekki vandi og þetta fólk er ekki andlitslaust. Fráflæðisvandinn eru afar og ömmur, mæður og feður, langafar og langömmur. Ástvinir. Fjölskylda.
Fólk sem á skilið virðingu rétt eins og annað fólk. Fjórar vikur og hann bíður eftir plássi heima í sveit og biðstofan er skurðdeild SAk, af því lyfjadeildin er yfirfull.
ÞAÐ er vandi.