08. mars, 2026 - 13:19
Heiðrún E. Jónsdóttir
Heiðrún E Jónsdóttir átti Lokaorðið i blaðinu s.l fimmtudag
Símtalið
Á milli jóla og nýárs hringir kær vinkona í mig til að óska mér til hamingju með brúðkaupsafmælið og spyr hvort það sé ekki örugglega þennan sama dag, 28. desember. Ég verð smá vandræðaleg segist réttilega aldrei muna hvort sé 27. eða 28. desember. Við hjónin erum vissulega bara nokkuð ánægð með hvort annað, en þessi dagur í sjálfu sér skipti ekki öllu máli. Hún man hins vegar að þetta var þann 28. desember, enda var hún viðstödd. Næst þarf hún endilega að spyrja um ártal. Er ártal ekki bara tala, hugsa ég meðan ég átta mig á því að ég hef aldrei haldið upp á þennan dag, var ég kannski að missa af einhverju?
Ég klóra í bakkann, raða saman minningarbrotum
Sonurinn
Jaaaa segi ég við vinkonu mína. Ég væri ekki alveg viss en mundi að sonurinn, Jón Hallmar sem keyrði okkur var í MA og nýkominn með bílpróf, ég man þó að hann er fæddur 1998, því ég sannarlega held upp á afmælið hans. Þetta er minnisstætt því hann keyrði niður skær appelsínugula plastkeilu við kirkjuna sem festist undir bílnum. Það var smá bras að losa hana.
Dóttirin
Ég mundi líka að dóttirin Heiðveig Björg var ennþá algjört krútt. Hún hafði eitt verkefni þennan dag, að labba með hringana þessa stuttu leið að altarinu. Henni tókst þó að týna hringunum þessa stuttu leið. Hún heyrði, eins og allir í kirkjunni, að þeir duttu í gólfið, en fannst of vandræðalegt að leita, svo hún settist niður og lét sem ekkert væri. Það voru gamlar frænkur sem voru á 4 gigtveikum fótum, með ellifjarsýni, sem fundu þá á endanum.
Eiginmaðurinn
Þar sem ég var aðeins strand, ákvað ég að spyrja eiginmanninn og það batnaði ekki. Hann minnist þess ekki að við værum gift. Sagði að ég bæri alla sönnunarbyrðina á þessum meinta gjörningi. Hann hefði í það minnsta ekki verið viðstaddur. Mér tókst að endingu að reikna út að ég ein (ekki maðurinn minn heittelskaði því hann heldur að við séum ekki gift) áttum 11 ára brúðkaupsafmæli þennan dag. Við höfðum hins vegar misst af 10 ára afmælinu, rétt eins og öllum afmælisdögunum þar áður. Árin hafa flogið og lífið er ljúft. Ég þarf í það minnsta ekkert að muna þennan dag til að vita það.