Lokaorðið -Nýsteiktar kleinur og ísköld mjólk

Guðlaug Gísladóttir átti Lokaorðið í blaðinu s.l. fimmtudag
Guðlaug Gísladóttir átti Lokaorðið í blaðinu s.l. fimmtudag

Að nýloknum þjóðhátíðardegi okkar Íslendinga er við hæfi að hugsa um liðna tíð og fagna frelsi og áhyggjuleysi æskuáranna. Lífinu sem foreldrar mínir gáfu mér og það öryggi sem ég ólst upp við. Heimurinn virtist svo einfaldur þá, enda forréttindi að alast upp í litlu samfélagi norður á hjara veraldar. Húsavík „my hometown“ er og var svo sannarlega nafli alheimsins.

Ég tilheyri hópi fólks sem kallast brottflutt. Hugurinn geymir angurværar æskuminningar frá Húsavík og myndir af lífi sem var fullkomið. Sumar og sól. Við krakkarnir í hverfinu í útileikjum á túninu. Breiður af sóleyjum hér og hvar. Einhver mamma að steikja kleinur og krakkaskarinn rennur á lyktina. Fátt er betra en nýsteiktar kleinur með ísskaldri mjólk! Fagurt mannlíf þar sem nágrannarnir þekktust, gættu barna hvors annars, fóru í útilegur og fögnuðu lífsviðburðum og tímamótum saman.

Það er alltaf gott að geta leitað í minningabrunninn þegar eitthvað bjátar á eða bara til þess að finna sól í hjarta af einhverju tilefni. Ég held að það sé ein ástæða þess að mörg okkar brottfluttra eigum erfittt með allar breytingar á gömlum heimaslóðum. Við viljum halda minningum okkar ómenguðum af daglegu amstri og athafnasemi nútímans. Við viljum eiga okkar örugga skjól þegar á þarf að halda. Það er alltaf gott að koma heim á æskuslóðir.

Gefum okkur tíma í vikulokin til að horfa í liðna tíð. Skoðum gamlar myndir. Finnum uppskrift af kleinum ömmu. Höfum samband við gamlan vin eða granna og rifjum upp gömul prakkarastrik eða spyrjum fregna. Hver veit nema að það skilji eftir sól í hjarta og gleði inn í næstu daga og ár.

Guðlaug Gísladóttir

Nýjast