Hversu ólíkt var lífsstrit, örlög og líf formæðra okkar samanborðið við líf okkar í dag. Langamma mín, Emilía Sigurgeirsdóttir fæddist í Uppibæ, Flatey, Skjálfanda, 30. janúar 1903 fyrir 123 árum síðan, hún lést 15. desember 2000. Hún var dóttir hjónanna Halldóru Guðmundsdóttur frá Brettingsstöðum, Flateyjardal og Sigurgeirs Sigurðssonar, Uppibæ, Flatey, Skjálfanda.
Emilía Sigurgeirsdóttir
Emilía var þriðja yngst 16 systkina en 10 náðu fullorðinsaldri, en af þeim dóu 2 úr taugaveiki um tvítugt. Systkini hennar voru Steinunn Jóhanna, Sigrún Kristín, ógift; Petrína, Karólína, Hallgeir, ókvæntur; Sigurbjörg, Lovísa, Bræður hennar, Bjarni Marínó og Axel, dóu rúmlega tvítugir úr taugaveiki sem öll systkinin fengu. Sex systkina náðu ekki fullorðinsaldri, Elísa, dó mánaðargömul, Elísa yngri, dó þriggja ára, Hallgeir, dó eins árs, Hermundur, dó eins árs, Ágústa, dó eins árs, og eitt var andvana fætt. Hversu þung hafa spor langalangömmu minnar Halldóru verið að fylgja 8 börnum sínum til grafar.
Emilía fluttist til Húsavíkur, frá Flatey, 13 ára gömul og var hjá Karólínu systur sinni. Hún fermdist á Húsavík og var í vist hjá Maríu móðursystur sinni sem rak sjúkrahús og á þeim tíma fékk hún taugaveiki ásamt systkinum sínum sem þá voru heima. Langamma Emilía giftist langafa Þorsteini Gunnarssyni og áttu 3 börn, einkasonur Axel dó eins árs og Gunnþórunn Guðrún amma mín og María Halldóra.
Fjöldi afkomenda eru 54.