Lokaorðið - Ekkert nýtt undir sólinni... eða óhreina tauinu!

Gulla Gísla á Lokaorðið
Gulla Gísla á Lokaorðið

Ég sit með kaffibollann á fallegum degi og dáist að drifhvítu sængurfötunum sem blakta í golunni. Ég hlakka til að skríða upp í rúm í kvöld. Fátt er að betra en að leggjast til hvíldar í frískandi sængurfötum. Þvotturinn á snúrunni færir mig í annan og betri heim.

Þvottahæfni mín er tilkominn af færni sem ég hef tileinkað mér á lífsleiðinni. Það liggja mikil vísindi þar að baki, en mest hef ég þó lært af mömmu því hún hefur á sinni löngu ævi náð fullkomnun á þessu sviði. Eiginmanninum er slétt sama og finnst þessi vísindi óþarfa vesen og vandræði. Stuttprógramm á vélinni og þurrkarinn duga! Ég banna honum að þvo þvott.

Dóttir mín dvelur nú í Katmandú í Nepal. Eitt það fyrsta sem hún sagði mér um lifnaðarhætti sína er að engin væri þvottavélin, rafmagnið kæmi og færi og kannski fengi hún heitt vatn einu sinni í viku. Einungis er kalt vatn og forláta þvottaskál fyrir utan hús og nú þarf hún að þvo eins og húsmæður og vinnukonur gerðu í gamla daga

Þessar aðstæður hennar fá mig til að hugsa hvað við höfum það gott á Íslandi, þrátt fyrir þrætur sumarsins. Það minnir mig líka á að ekkert er nýtt undir sólinni og nútíma þvottavísindi skipta í raun ekki máli í stóra samhenginu. Hvítur þvottur er bara lúxus ef barnið mitt kann ekki að lesa, skrifa og reikna. Kannski er bara ráð að gera heimilisverkin með börnunum og nýta tímann um leið í gagnlegan lærdóm. Rökræðum, rifjum upp ljóð, vísur, sögur og vísindi. Bjóðum ömmu og afa að vera með í fjörinu og sláum aðeins af kröfunum fyrir betri heim.

 

Nýjast