,,Börn ykkar eru ekki börn ykkar. Þau eru synir og dætur lífsins og eiga sér sínar eigin langanir. Þið eruð farvegur þeirra, en þau koma ekki frá ykkur.” Svo kvað arabíska skáldið Kahlil Gibran í bók sinni um Spámanninn sem Gunnar Dal þýddi svo listavel. Vissulega heimspekileg ljóð með djúpan boðskap sem ég hvet alla til að renna í gegnum og hugleiða.
En ástæða þess að ég byrja á þessum orðum er kannski sú að mikið hefur fjallað um börn ( líka þau sem eitt sinn voru börn) í fréttum undanfarið.
Sú àkvörðun, að eignast barn felur í sér breytingu á högum fólks til framtíðar og kostar bæði fórnir og fé. Rætt hefur verið með gildum rökum að fyrstu 1000 dagana í lífi sínu ætti hvert barn að fá að njóta með sínu fólki, en á meðan fæðingarorlof dekkar bara u.þ.b. 350-400 daga ì besta falli þá eru ekki margir sem telja sig geta það og þá tekur vistun utan heimilis við.
Hér áður fyrr var megnið af börnum í leikskóla ýmist fyrir eða eftir hádegi þ.e í 4 tíma plássi en nú er staðan komin í það að þau eru nær öll í 6-9 tíma plássi. Það heyrir til undantekninga ef barn byrjar í leikskóla komið á 4. ár, flest byrja þau á aldursbilinu 1-2 ára og vinnudagur sumra þeirra er lengri en fullorðins fólks!
Hér á Akureyri tók pólítíkin sem betur fer þá ákvörðun að feta í fótspor Kópavogs og reyna að stytta vinnudag barna, með því að bjóða fría vistun milli 8 og 14. En þau sem þurfa lengri vistun geta fengið hana en verða þá af borga fyrir umfram tímanna. Og þó það sé bara 1 dagur í viku sem þau fara snemma heim, léttir það lífið bæði fyrir barnið og í leikskólanum. Það höfum við sannreynt í mínum leikskóla.
Ì Reykjavík er starfsfólk að kikna undan álaginu sem misræmi milli vinnutíma barna og fullorðinna er. Neyðarkall skólastjóranna varð þess valdandi að Reykjavíkurborg ætlar loks að láta verða af því að fara svipaða leið og hin stóru og smáu sveitarfélögin.
Því fagna ég, fórnir ì þágu barnanna eru þess virði kæru foreldrar og pólitìkusar, þið fáið þið borgað seinna!
Dilla.