Frá meðferðarbekknum á uppistandssviðið

Sjúklega fyndnir sjúkraþjálfarar eru á leið til Húsavíkur. Myndir/Snæfríður Ingadóttir.

Sjúkraþjálfararnir Hannes Bjarni Hannesson og Þórhallur Guðmundsson, betur þekktur sem Tóti, hafa vakið athygli með uppistandshópnum Heimamönnum á Akureyri. Eftir þrjár vel sóttar sýningar þar liggur leiðin nú til Húsavíkur með glænýtt efni í farteskinu. Blaðamaður Vikublaðsins ræddi við þá um uppistandið, hrakfarir, pabbabrandara og hvers vegna brandarar eru vandmeðfarnari fyrir fámennan sal.

Áhugi Hannesar á uppistandi nær nokkuð aftur. Hann hafði smám saman prófað sig áfram við ýmis tækifæri, meðal annars á árshátíðum Eflingar, þar sem þeir Tóti starfa saman. Það var þó fyrir tilstilli Svövu Bjarkar sem hann steig næsta skref.

Hannes sinnir jafnframt frumkvöðlastarfi hjá Drift EA við þróun æfingavefs og apps fyrir sjúkraþjálfara. Svava Björk, sem kemur að þeirri vinnu, hafði heyrt af uppistandstilraunum hans og bauð honum að koma fram ásamt hópi uppistandara sem voru að stíga sín fyrstu skref.

„Ég sló til á staðnum. Mér fannst þetta alveg borðliggjandi,“ segir Hannes.

Það var ekki fyrr en Messenger-hópur var stofnaður utan um uppistandið sem hann sá kunnuglegt nafn meðal þátttakenda: Þórhall Guðmundsson, Tóta úr vinnunni.

„Ég ætlaði ekki að trúa því. Hverjar voru líkurnar? Hann hafði sjálfur haft samband við Svövu og var að fara að taka þátt líka, án þess að hafa hugmynd um að ég væri þarna. Mér hefur alltaf þótt Tóti drullufyndinn. Hann er geggjaður sögumaður og það er eitthvað sem ég gæti lært af honum.“

Tóti hafði lengi gengið með uppistandsdrauma í maganum og meira að segja skrifað heilt efni þegar hann bjó í Danmörku, þótt hann hefði aldrei fengið tækifæri til að flytja það. Þegar hann frétti af nýjum uppistandshópi á Akureyri ákvað hann því að láta slag standa.

„Það var reglulega gaman að sjá að Hannes var að detta inn í hópinn á sama tíma og ég. Hann er sjúklega fyndinn, þannig að maður þarf að hafa sig allan við ætli maður að halda í við hann. Á fyrsta uppistandinu okkar var konan mín aðallega að koma með til þess að sjá Hannes.“

Hélt að hann væri búinn að „meika það“

Fyrstu sýningarnar á Akureyri kenndu þeim félögum ýmislegt um samband uppistandarans við salinn. Hannes segir upplifunina hafa verið bæði stressandi og gefandi.

„Það er ótrúlegt að finna þegar salurinn er með manni og allt gengur upp. Ég finn líka mikinn mun á því hvaða brandarar lenda rétt eftir því hversu margir eru í salnum. Fámennari salur þolir grófa brandara verr og þá þarf maður að passa sig meira. Maður getur látið meira flakka þegar salurinn er fullur og allir spenntir.“

Tóti viðurkennir að adrenalínið eftir fyrsta flutninginn hafi næstum stigið honum til höfuðs.

„Þegar ég kom niður af sviðinu í fyrsta skiptið fannst mér eins og ég væri búinn að meika það. Fólk sem ég þekkti ekki neitt flykktist að til að óska mér til hamingju og þakka fyrir sig. Ein gekk svo langt að biðja um mynd, en því miður var það ekki mynd af mér heldur peysunni sem ég var í.“

Pabbabrandarar og ótæmandi hrakfallabrunnur

Á Húsavík verður boðið upp á glænýtt efni. Hannes sækir meðal annars innblástur í eigið fjölskyldulíf.

„Ég tala um lífið, konuna og börnin og tengi ýmislegt skondið við það. Svo er líka fullt af efni sem er bara bull og gert til gamans. Þetta eru stuttir og beittir brandarar — pabbabrandarar myndu sumir segja.“

Tóti þarf ekki að leita langt yfir skammt eftir efniviði.

„Ég er mikið með hrakfallasögur af sjálfum mér. Ég er seinheppinn maður og því er þetta nálægt því að vera ótæmandi brunnur.“

Þegar þeir eru spurðir hvers vegna Húsavík hafi orðið fyrir valinu vísar Tóti í frægðarsól bæjarins og þá heimsþekktu einstaklinga sem við hann hafa verið tengdir.

„Will Ferrell, Buzz Aldrin og Birgitta Haukdal hafa sýnt okkur að ef maður getur slegið í gegn á Húsavík þá leggst heimurinn að fótum manns. Við þekkjum enga leiðinlega Húsvíkinga, svo það lá í augum uppi að byrja þar.“

Prófa brandarana á skjólstæðingunum

Starf sjúkraþjálfarans virðist við fyrstu sýn harla ólíkt uppistandi, en þeir félagar segja ýmislegt úr starfinu nýtast á sviðinu. Hannes nefnir sérstaklega samskiptin við fólk.

„Það mótar samskiptahæfnina mikið að vera alltaf innan um fólk, spjalla við það og leiðbeina því. Maður þarf oft að geta hjálpað fólki andlega líka og þar kemur húmorinn sér vel.“

Tóti hefur auk þess fundið leið til að nýta vinnudaginn sem eins konar tilraunastofu fyrir nýtt efni.

„Ef maður er að prófa nýjan brandara getur maður sagt hann um fimmtán sinnum yfir daginn. Það er stanslaus straumur mismóttækilegra skjólstæðinga sem þurfa að sitja undir fíflaganginum í manni. Í versta falli biður maður fólk að fara úr að ofan og snúa í mann bakinu. Sem betur fer hef ég ekki þurft að biðja fólk um það á sýningu, en það er gott að vita að maður hefur einhver úrræði.“

Ólíkir en finna nýja vinkla saman

Þótt þeir vinni vel saman nálgast þeir húmorinn hvor með sínum hætti. Hannes segir Tóta fyrst og fremst vera sögumann en sjálfan sig meira í stuttum bröndurum og bulli. Samvinnan hjálpi þeim þó báðum að skerpa efnið.

„Það er merkilegt hvað maður finnur marga nýja vinkla á brandara bara með því að setjast niður og segja hvor öðrum frá. Þá fyrst opnast flóðgáttirnar.“

Það gæti þó reynt á vináttuna á sýningunni á Húsavík.

„Tóti ætlar eitthvað að minnast á systur mína í uppistandinu. Sennilega þarf hann því ekki að fara í sjúkraþjálfun eftir sýninguna heldur beint á bráðamóttökuna ef hann passar sig ekki,“ segir Hannes í léttum dúr.

Tóti viðurkennir fúslega að þeir séu mjög ólíkir.

„Hannes fílar Bítlana en ég er meira fyrir Stones. Hann drekkur kaffi en ég er meira fyrir te. Hann fer snemma á fætur og ég vil bara sofa …“

Hann staldrar við áður en hann klárar setninguna:

„… hjá systur hans.“