Lokaorðið - Veiðifélagarnir

Tryggvi Gunnarsson átti Lokaorðið í blaðinu s.l. fimmtudag
Tryggvi Gunnarsson átti Lokaorðið í blaðinu s.l. fimmtudag

Ég hef verið svo lánsamur að umgangast fólk sem hefur sömu áhugamál og ég. Það eru forréttindi að geta núllstillt sig með góðu fólki út í náttúrunni, heyra árniðinn og hvininn í línunni áður en hún leggst fallega yfir glæsilegan veiðistað. 

Að renna fyrir fisk er góð skemmtun og afslappandi. Meira að segja undirbúningurinn er afslappandi. Bara það eitt að versla sér vistir í veiðitúrinn er róandi. Aðalatriðið er bara að hafa nóg af vistum því ekki má maður missa úr máltíð, maður verður svo agalega svangur út í náttúrunni. Fyrir einhverjum árum komst ég inn í góðan hóp fólks sem stundaði veiðar í fallegri veiðiá eigi langt frá Akureyri. Einhverja þekkti ég í hópnum en aðra ekki neitt. Ég var því staðráðinn að sitja á strák mínum þegar ég hitti hópinn í veiðihúsinu. Ég ætlaði að gefa mér tíma að lesa hópinn, komast inn í kjarna hvers og eins.

Í hópnum voru yndisleg hjón sem voru búin að vera með þann sið að elda saltað hrossakjöt af heimaslátruðu eftir fyrstu vaktina. Ég var búinn að heyra margar sögur af þessu fræga hrossakjöti, þá aðallega að betur hefði mátt standa að verkun áður en kjötið færi í pottinn. Þegar hollin voru búin að draga sér veiðisvæði og menn voru að leggja af stað, þá kallaði konan yfir hópinn og minnti okkur á að hrossakjötið, nánar tiltekið Sleipnir, sem var víst gott hross með allar gangtegundir á hreinu, yrði klár kl. 21.30 og bætti svo við að það yrði nú gaman sjá hvernig þessi nýi í hópnum myndi höndla hrossakjötið.

Veiðivaktin var skemmtileg nokkrir fiskar á land og lífið yndislegt. Þegar við renndum að veiðihúsinu þá tók á móti okkur þessi yndislegi ilmur, ég spennist allur upp og fann að ég var til í hrossakjötið. Ég settist við matarborðið og beið spenntur eftir kjötinu. Konan kom með troðfullt fat á borðið og um leið minnti hún okkur á það hver ætti að vaska upp eftir sig. Kjötið rann ljúflega niður, þvílík veisla, ég fullyrði að betra hrossakjöt hef ég ekki fengið. Ég stóð upp frá matarborðinu og tók utan um konuna og þakkaði henni fyrir matinn og um leið sagði ég við hana að ég væri til að vera með hrossakjötið hennar í matinn á aðfangadag.

Ég var sá eini sem ekki þurfti að vaska upp allan veiðitúrinn.

Nýjast