Nú styttist í að Hríseyingar komist í berjamó og tíni krækiber, bláber og aðalbláber. Það var ekki þannig á árum áður.
Þegar sauðfjárbúskapur stóð sem hæst á 20. öldinni, því þá voru yfir 700 fjár í eynni. Sauðkindur með bláar snoppur hlupu um í Hrísey hvert haust. En Hríseyingar kunnu ráð við þessu, þeir fóru til berja yfir austurálinn og á Látraströnd. Bátar hlaðnir fólki, sem fór til berja í Grímsnes, Sker, Hringsdal og í Svínárnes. Einstaka sinnum var var farið til berja í brekkurnar upp af Látrum.
Á öllum þessum stöðum var langoftast mikið af berjum hvert haust.
Man að faðir minn, sagði mér einhverju sinni frá því að hann hefði tínt fullann hveitipoka af krækiberjum er fjölskyldan á Hámundarstöðum fór til berja í Grímsnes, eitt haustið. Ekki veit ég hversu hveitipokar voru stórir á þeim árum, en aldrei man ég til þess á mínum ungdómsárum að hann fari til berja í Hrísey með hveitipoka eða annað ílát.
Það er líka gaman að segja frá því að fyrir þó nokkrum árum gengum við hjónin í blíðuveðri í ágúst, frá Grenivík og út í Látur. Settumst við einmitt niður á þessar tröppur á leið okkar út ströndina og fengum okkur af nestinu sem við vorum með.
Þá var húsið horfið og rústirnar voru huldar grasi að mestu leiti.
Myndin er tekin er farið var til berja að Svínárnesi eitt haustið. Á myndinni, til vinstri er Hjörleifur Jóhannsson með dótturson sinn og nafna, Hjálmarsson. Þá er það kona hans, Lára Dýrleif Baldvinsdóttur, en búskap sinn hófu þau á Svínárnesi, áður en þau fluttu til Hríseyjar. Elsa Heiðdal, dóttir þeirra og móðir Hjörleifs yngra er næst á myndinni og síðan er móðir mín, Ólína Eybjörg Pálsdóttir á Hámundarstöðum. Því miður er ekki vitað hver unga stúlkan er sem að þarna stendur sunnan undir vegg á Svínárnesi. Gaman væri ef að einhver bæri kennsl á þessa myndarlegu stúlku.
Elsa Heiðdal Hjörleifsdóttir lánaði mér þessa mynd til þess að setja inn á Hríseyjarsíðuna og hafi hún bestu þakkir fyrir.